78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΛΟΡΚΑ ΑΠΟ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΟ

Τη νύχτα της 18ης Αυγούστου 1936, έξω από τη Γρανάδα μέλη της τοπικής φάλαγγας του φασίστα δικτάτορα Φράνκο πήραν τον 38χρονο κομμουνιστή ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.Ο Λόρκα είχε ταχθεί ανοιχτά κατά του φασισμού και των πραξικοπηματικών σχεδίων της Φάλαγγας. Το πρωί της 19ης τουφεκίστηκε στο Βιθνάρ. Έτσι έκλεισε ο σύντομος κύκλος της ζωής ενός εκ των μεγαλύτερων ποιητών του αιώνα μας.

"Με τη δική του ματιά μάθαμε να «κοιτάζουμε» την Ισπανία. Μοναχικός καβαλάρης της ποίησης, του θεάτρου και της μουσικής, ταξίδευε, ολοένα ταξίδευε, για την Κόρδοβα. Πισωκάπουλα στο μαύρο άλογό του, γυμνόστηθη Τσιγγάνα με το όπλο στο χέρι, η δημοκρατική Ισπανία, του «Νο Πασαράν».

Ο Λόρκα είχε προειδοποιηθεί από τους φίλους και τους συντρόφους του από τον Ιούλιο του 1936, όταν ήταν ήδη γνωστό ότι ο Φράνκο ετοίμαζε τα στρατεύματά του στο ισπανικό Μαρόκο και θα ξεσπούσε ο εμφύλιος πόλεμος, να μην πάει στην Ανδαλουσία. Απέρριψε μάλιστα προτάσεις να ταξιδέψει στην Κολομβία και στο Μεξικό. Ο εμφύλιος επισήμως ξεκίνησε στις 17 Ιουλίου ενώ δύο ημέρες μετά, ο Λόρκα έφτασε στη Γρανάδα. Η περιοχή ήταν η πρώτη που κατελήφθη από τους φρανκιστές, ο γαμπρός του Λόρκα και δήμαρχος της Γρανάδα συνελήφθη στις 16 Αυγούστου και την επομένη εκτελέστηκε. Την ίδια ημέρα συνελήφθη και ο Λόρκα.

Το φασιστικό καθεστώς δεν δίστασε να εκτελέσει έναν διάσημο ποιητή. Πρόκειται για το ίδιο καθεστώς που εκείνη τη χρονιά μόνο στην περιοχή γύρω από την Αλάμπρα η φάλαγγα εκτέλεσε 30.000 άτομα, αφού ο Φράνκο είχε διακηρύξει ότι θα «προστάτευε» την Ισπανία από «τη διεθνή κομμουνιστική, εβραϊκή και μασονική συνωμοσία».

Στις 26 Απριλίου 1937, υπό τις διαταγές του αρχιστράτηγου και δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο και με την «ευγενική προσφορά» Χίτλερ και του Μουσολίνι, γερμανικά και ιταλικά αεροσκάφη βομβάρδισαν την βασκική πόλη Γκερνίκα. Ήταν ο πρώτος βομβαρδισμός τελείας καταστροφής στην Ευρώπη, από το ενιαίο φασιστικό μέτωπο. Τουλάχιστον 1654 άμαχοι σκοτώθηκαν και περισσότερα από το 70% των κτιρίων της Γκερνίκα καταστράφηκαν ολοσχερώς, κυρίως από την πυρκαγιά που προκλήθηκε από το μεγάλο αριθμό των εμπρηστικών βομβών. Η δολοφονία του Λόρκα και ο βομβαρδισμός της Γκερνίκα είναι τα δυο κορυφαία γεγονότα του Ισπανικού εμφυλίου που σημάδεψαν ανεξίτηλα τον αγώνα των λαών κατά του φασιμού.

O τραγικός θάνατος του ποιητή, αλλά και η αξία του έργου του, μετά την εκτέλεσή του, έκαναν την ποίησή του ταχύτατα και ευρύτατα γνωστή. Τα ποιήματά του έγιναν σύμβολο αντίστασης στο φασισμό σε ολόκληρη την Ευρώπη και όπου ζούσαν ελεύθεροι άνθρωποι, όπως ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος έγινε το σύμβολο των πολιτικών κινημάτων, των ταξικών αγώνων, των κοινωνικών ανακατατάξεων.

Τ' άλογα είναι μαύρα.

Τα πέταλα είναι μαύρα.

Πάνω στις κάπες γυαλίζουν

λεκέδες μελανιού και κεριού.

Έχουν κρανία μολυβένια,

κι είναι γι' αυτό που δεν κλαίνε.

Με την ψυχή τους όλο λούστρο

έρχονται πάνω στο δρόμο.

Νυχτερινοί και καμπούρηδες,

όπου κι αν πάνε διατάζουν

σιωπές μαύρου καουτσούκ

και φόβους λεπτότατης άμμου.

Περνάν, αν πεθυμούν να περάσουν,

ενώ στο κεφάλι τους κρύβουν

μιαν αστρονομία αόριστη

απροσδιόριστων περιστρόφων.

http://www.youtube.com/watch?v=qrHmoQ37AGc

FEDERICO GARCIA LORCA

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.

Παντιέρες πήγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου.

Στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τ' αχαμνά του.

Του ταύρου ο Πίκασσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι.

Τραβέρσο ανάποδο – πορεία προς το βοριά.

Τράβα μπροστά. Ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει.

Κάτου απ' τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια.

Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στην μπόλια.

Ατσίγγανε κι Αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;

Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό.

Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα έν' αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.

Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι,

μέσ' απ' τα διψασμένα της χωράφια τ' ανοιχτά.

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.

Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά.

Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα

και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Ν. ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ο ΛΟΡΚΑ ΩΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ

 Πριν γίνει ο μεγάλος ποιητής της Ισπανίας, ο Λόρκα υπήρξε μουσικός, δεξιοτέχνης πιανίστας, συνθέτης, λιμπρετίστας. Για το πρώτο του πιάνο –δώρο του πατέρα του– εξομολογήθηκε γραπτά: «... Σε αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο...» και ότι είναι «... σαν μια γυναίκα που κοιμάται συνεχώς και για να την ξυπνήσει κάποιος, θα πρέπει να είναι γεμάτος μελωδίες και θλίψη...»

Ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωσή του ως μουσικού έπαιξαν ο δάσκαλός του Αντόνιο Σεγούρα Μέσα και ο συνθέτης Μανουέλ ντε Φάλια. Ο αρχικός στόχος του Λόρκα ήταν να σταδιοδρομήσει στη μουσική, ο πατέρας του όμως αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του γιατί, σύμφωνα με τη δική του αντίληψη, ο τομέας αυτός δεν επρόκειτο να αποφέρει εισοδήματα στο γιο του! Απελπισμένος ο Λόρκα έβαλε τέλος στη μουσική σταδιοδρομία του. Γράφει ο ίδιος για τον εαυτό του από τη Ν. Υόρκη στο Αυτοβιογραφικό Σημείωμα: «Αφού οι γονείς του του απαγόρεψαν να πάει στο Παρίσι για να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές του και ο δάσκαλός του της μουσικής είχε πεθάνει, ο Γκαρθία Λόρκα έστρεψε τη δημιουργική του ορμή στην ποίηση».

Αλλά και την ποίησή του την αντιλήφθηκε ως μουσική. Αυτό λένε οι περιγραφές για την απαγγελία του. «Έπαιζε με τις λέξεις σα να ήταν ακορντεόν». Πολλοί από τους τίτλους των Συλλογών του ήταν μουσικοί, ενώ τα ποιήματά του βρίθουν από μουσικούς όρους (μαδριγάλι, σουίτα, νοτούρνο, σερενάτα, ρομάντσα) «... γιατί είμαι πάνω απ' όλα μουσικός» είχε πει σε μια συνέντευξή του.

Ο ποιητής και ζωγράφος Μορένο Βίγια θυμάται το Λόρκα όταν έπαιζε πιάνο: «Τα δάχτυλά του ήταν ηλεκτρισμένα. Σου έδινε την εντύπωση ότι η μουσική ξεπηδούσε από μέσα του, αυτή η μουσική ήταν η πηγή της δύναμής του, το σαγηνευτικό του μυστικό».

Το καλοκαίρι του 1922, θέλοντας να εντρυφήσει στην ισπανική παράδοση, ο ποιητής έμαθε κιθάρα και φλαμένκο κοντά σε δυο τσιγγάνους. Αμέσως μετά έγραψε σ' ένα φίλο του: «Το φλαμένκο είναι μια από τις γιγαντιαίες δημιουργίες του Ισπανικού λαού». Ο Λόρκα και ο Ντε Φάλια ταξίδεψαν στα χωριά της Ανδαλουσίας αναζητώντας γνήσια παραδοσιακά τραγούδια. Και όταν τα βρήκαν, οργάνωσαν στη Γρανάδα το 1ο Φεστιβάλ Cante Jondo με πολύ μεγάλη επιτυχία (Ιούνιος 1922).

Ο Λόρκα μετέγραψε και διασκεύασε 12 ισπανικά τραγούδια από την ενδοχώρα της Ανδαλουσίας για πιάνο και φωνή, τα οποία εμπιστεύθηκε στη μεγάλη cantaora (τραγουδίστρια) και bailaora (χορεύτρια) της εποχής Ενκαρναθιόν Λόπεθ Χούλβεθ (γνωστή ως «Αρχεντινίτα»). Τα τραγούδια, με τον τίτλο «Coleccion de Canciones Populares Espanolas» (Συλλογή Λαϊκών Ισπανικών Τραγουδιών) ηχογραφήθηκαν το Μάρτιο του 1931, με το Λόρκα στο πιάνο. Η «Αρχεντινίτα», εκτός από την ερμηνεία, έπαιζε και καστανιέτες, ενώ στο δεύτερο τραγούδι υπήρχε και συνοδεία ορχήστρας.

Tρίτη 19 Αυγούστου 2014

Αναδημοδίευση από το www.iskra.gr

Συναυλία συμπαράστασης στο λαό της Παλαιστίνης

Τη Δευτέρα 11 Αυγούστου στις 21:00, έξω από την πρεσβεία της Παλαιστίνης στο Παλαιό Ψυχικό, το Κόκκινο 105,5, το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού η Fair Planet, η “Αλληλεγγύη για όλους”και η Ένωση Παλαιστινίων Εργαζομένων στην Ελλάδα, μας καλούν σε συναυλία συμπαράστασης στο λαό της Παλαιστίνης, με τον Βασίλη Λέκκα.
Στο χώρο της συναυλίας θα συλλέγονται φάρμακα και υγειονομικό υλικό για τη Γάζα.

Αναδημοσίευση από τη σελίδα του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών

Πέθανε ο ποιητής Βύρων Λεοντάρης

Την τελευταία του πνοή άφησε ο ποιητής της μεταπολεμικής γενιάς Βύρων Λεοντάρης.

Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή, από το νεκροταφείο Καισαριανής, στις 12:00.

Ο Βύρων Λεοντάρης γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Σάμο, από όπου καταγόταν, και το 1939 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Αδελφός του κριτικού Μανόλη Λαμπρίδη, του ποιητή Ανδρέα Λεοντάρη, σύζυγος της ποιήτριας Ζέφης Δαράκη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1952-1956) και εργάστηκε ως δικηγόρος. Στο χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε με την ποίηση, ενώ δημοσίευσε επίσης κριτικά δοκίμια. Πρωτοεμφανίστηκε το 1954 με την ποιητική συλλογή "Γενική Αίσθηση'. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά "Κριτική", "Εφημερίδα των Ποιητών", "Επιθεώρηση Τέχνης", κ.ά., μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού "Σημειώσεις".

Το ποιητικό του έργο τοποθετείται στο χώρο της μεταπολεμικής ελληνικής ποιητικής γενιάς. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, αγγλικά και τουρκικά.

[...]

'Ήξεραν οι παληοί και προνοούσαν

να 'ναι ελαφρύ το χώμα τους

φύλαγαν πάντα ένα λευκό σεντόνι στο σεντούκι

συγύριζαν το μέσα τους , στόλιζαν τις ψυχές τους

ήξεραν να μοιρολογούν

εξοικειώνονταν με τους νεκρούς τά 'λεγαν μεταξύ τους

στ' όνειρό τους

κ' έπαιρναν απ' το χέρι τους το αντίδωρο του αγνώστου

κάθε που τους ξεπροβοδίζανε στου ξύπνου το κατώφλι

Κι εμείς τώρα δεν ξέρουμε ούτε πού 'ναι πεταμένα τα κόκκαλα

της μάνας μας...

Έχουμε αποκοπεί από τους πεθαμένους

δεν ακούγεται πια η φωνή τους μέσα στη φωνή μας

δεν ξέρουμε να κλάψουμε

πώς να φερθούμε μπρος στο θάνατο και τι να πούμε

Στα ουράνια βάραθρα γκρεμοτσακίζονται τα λόγια μας

άδεια χελωνοκαύκαλα.

(Βύρων Λεοντάρης -από τη συλλογή "Εν γη αλμυρά" )

Αναδημοσίευση από την "Αυγή"

Για την Παλαιστίνη τραγούδα και γέλα...

Η μουσική της Ιντιφάντα

Γράφει: Μιχάλης Παπαμακάριος - Ήχοι Ανήσυχοι - 20/07/2014

Το παλαιστινιακό ζήτημα βρίσκεται μια ακόμη φορά με τραγικό τρόπο στην επικαιρότητα. Φροντίζουν για αυτό οι επιθέσεις και οι βομβαρδισμοί του Ισραηλινού στρατού στη Γάζα, η υποκρισία της «διεθνούς κοινότητας» και οι αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο για το έγκλημα διαρκείας που διεξάγεται από το κράτος του Ισραήλ. Το κείμενο αυτό δεν έχει σκοπό να αναλύσει την κατάσταση στη Παλαιστίνη – το Περιοδικό άλλωστε έχει φροντίσει για αυτό – αλλά να αναδείξει μία άλλη διάσταση της παλαιστινιακής υπόθεσης, την μουσική των ίδιων των Παλαιστινίων και αυτήν που στέκεται δίπλα στους Παλαιστίνιους. Τη μουσική της Ιντιφάντα και της διεθνούς αλληλεγγύης σε αυτήν, γιατί η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού δεν θα βρεθεί από τους ιστορικούς και τους ανθρώπους του μέλλοντος μόνο σε βιβλία και οπτικά ντοκουμέντα. Θα βρεθεί ηχογραφημένη και τραγουδισμένη από Παλαιστίνιους και Έλληνες, από Αμερικάνους, Ισπανούς και Γάλλους. Η Ιντιφάντα, πέρα από σύνθημα στα χείλη μας και έμπνευση στη σκέψη μας, έχει γίνει και γίνεται μελωδίες και ρυθμοί, στίχοι και τραγούδια. 

 Η αρχή έγινε το 1992, όταν το συγκρότημα των Zebda από την Γαλλία κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του άλμπουμ «L΄Arene des Rumeurs». Στο εξώφυλλό του, φιλοξενείται ένα παιδί της Ιντιφάντα, με τη σφεντόνα στα χέρια. Οι Zebda κατηγορήθηκαν, γιατί άλλο, για αντισημιτισμό. Οι ίδιοι φιλοξενούσαν τον Γιασέρ Αραφάτ στο booklet του δίσκου και κατηγορούσαν τα MME για τη στάση τους στο Παλαιστινιακό ζήτημα. Είκοσι δύο χρόνια μετά, το μοναδικό για το οποίο δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς το δίσκο τους είναι η έλλειψη  διαχρονικότητας….

Οι Ισπανοί SKA-P, γνωστοί για τη σχέση τους με τα λαϊκά κινήματα και υποστηρικτές της Ιντιφάντα,  στον πέμπτο δίσκο τους «!!Que Corra la Voz!!», το 2002, ηχογραφούν το τραγούδι «Intifada», για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Ο διάσημος για το σάουντρακ της «Amelie», Yann Tiersen, ένας αρκετά προοδευτικός και ενεργός μουσικός στο άλμπουμ του «Dust Lane», του 2010, έγραψε το δικό του κομμάτι για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Μια Παλαιστινιακή-Ισραηλινή συμμαχία

To ποιο σημαντικό βέβαια είναι ότι ακόμη και διάσημοι Ισραηλινοί μουσικοί, όπως ο Gilad Atzmon, στον οποίο θα επανέλθουμε, αλλά και μουσικοί από το χώρο του hip-hop, όπως ο Shi και άλλοι, που έχουν συγκροτήσει τη μουσική κίνηση Race United, στέκονται κριτικά απέναντι στην πολιτική του κράτους του Ισραήλ, όπως αυτή εφαρμόζεται κατά των Παλαιστινίων. Αποτελούν κατά κάποιον τρόπο τη μουσική εκδοχή της πρωτοβουλίας «Υπάρχει ένα όριο».

Gilad Atzmon & The Orient House Enseble

Επίσης η 360degrees, δισκογραφική εταιρεία από το Ισραήλ, ηχογραφεί μικτά hip-hop σχήματα με μέλη Ισραηλινούς και Παλαιστινίους και μουσικούς που υποστηρίζουν τον αγώνα του λαού τους.

To hip hop στη Λωρίδα της Γάζας…

Το hip hop βέβαια αποτελεί, και όχι τυχαία, το βασικό μουσικό εργαλείο της παλαιστινιακής νεολαίας, τόσο αυτής που μεγαλώνει στα σοκάκια της Γάζας και της Ραμάλα, όσο και της διασποράς. Σχήματα όπως οι Palestinian Rapperz, το γυναικείο δίδυμο των Arapeyat, o Boikutt και βέβαια οι DAM, το καλύτερο κατά τη γνώμη μου και για πολλούς το πρώτο hip hop συγκρότημα που φτιάχτηκε στην Παλαιστίνη. Οι DAM ιδρύθηκαν το 1998. Το όνομα τους έχει διπλή ερμηνεία αφού στη γλώσσα τους σημαίνει «στην αιωνιότητα» ενώ στα εβραϊκά σημαίνει «αίμα». Ραπάρουν στα παλαιστινιακά, στα εβραϊκά και στα αγγλικά, ενώ  κατάφεραν  να εκδώσουν το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ το 2006 με τον τίτλο «Dedication». Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από αραβικούς ρυθμούς και λούπες παραδοσιακών κομματιών της αραβικής παράδοσης, προσαρμοσμένες στον χιπ χοπ κώδικα, σύνθεση η οποία  καταφέρνει να δημιουργήσει μια πρωτότυπη πρόταση. Αναμφίβολα, από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις όχι μόνο της Παλαιστίνης αλλά και του  παγκόσμιου χιπ χοπ.

Στους Παλαιστίνιους της διασποράς ξεχωρίζει ο Palestine, μετανάστης στην Σουηδία. Στο άλμπουμ του «Land of the lost», το οποίο στην Ελλάδα διακινήθηκε από την 8ctagon των Active Member, εντάσσει στην παραγωγή του τις μουσικές παραδόσεις του λαού του, διαμορφώνοντας έναν ήχο με τα ήχο-χρώματα της Μέσης Ανατολής, τα οποία συνδυάζει με το φανκ και τη τζαζ, ραπάρωντας για τον παλαιστινιακό αγώνα.

Οι Philistines, Παλαιστίνιοι μετανάστες στις ΗΠΑ, αποτέλεσαν τους σημαντικότερους συντελεστές μιας από τις σημαντικότερες μουσικές πρωτοβουλίες υποστήριξης της Παλαιστίνης. Μαζί με Αμερικανούς ομότεχνούς τους και παλαιστινιακά συγκροτήματα έφτιαξαν το άλμπουμ  «Free the P».

Αυτό το συλλογικό hip-hop άλμπουμ, του οποίου ο τίτλος έχει διπλή ανάγνωση: «Ελευθερώστε τους ανθρώπους», «ελευθερώστε τη Παλαιστίνη», ηχογραφήθηκε για να υποστηρίξει οικονομικά το Slingshot Hip Hop, ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο για τους Παλαιστίνιους ράπερς που ζουν στη λωρίδα της Γάζας και στη δυτική όχθη. Το ντοκιμαντέρ και το cd αναδεικνύουν τις φωνές της αντίστασης, ενώ ερευνούν το ρόλο που παίζει η μουσική στην κοινωνική, πολιτική και προσωπική ζωή των νέων Παλαιστινίων.

Η ελληνική συμβολή

Και στην ελληνική δισκογραφία βρίσκουμε παραδείγματα κομματιών για την Παλαιστίνη. Οι Active Member στο δέκατο δίσκο τους, «Fiera», έχουν αφιερώσει το κομμάτι  το Stencil on «Gidar al Fasel” στην Παλαιστινιακή αντίσταση, το οποίο μάλιστα είναι εμπνευσμένο από το Bunksy, ο οποίος δεν δίστασε να «κοσμήσει» το τείχος του αίσχους με τα stencil του, για αυτό και ο χαρακτηριστικός ήχος του σπρέι στο κομμάτι. Οι Inopia, ένα ακόμη σχήμα από το χώρο του low bap, παρουσίασαν το κομμάτι «Παλαιστίνη» στη συλλογή της 8ctagon «Sampleterra vol.1» του 2003. Οι Red, το δίδυμο των Δημήτρη Κοττάκου και Παναγιώτη Σαρδέλη, συνέθεσαν το «Ένα τραγούδι για τη Παλαιστίνη» στο ντεμπούτο τους «Project one», του 2004, φιλοξενώντας τη Μαριώ στα φωνητικά. Ο Πέτρος Θεοτοκάτος, με τη σειρά του στο δίσκο του «Α-political correct», του 2008, έχει συνθέσει δύο οργανικά κομμάτια για την Παλαιστίνη, το «Palestine I» και  «Palestine II». Επίσης, οι Υπεραστικοί έγραψαν, ως συμβολή στην καμπάνια «Ένα καράβι για τη Γάζα» το 2010, το κομμάτι «Ένα τραγούδι για τη Παλαιστίνη».

Η τζαζ της Ιντιφάντα

Αναμφισβήτητα, ένα από τα σημαντικότερα σε καλλιτεχνική αξία και μήνυμα,   άλμπουμ που έχουν γραφτεί για την Παλαιστίνη είναι το «Exile» του Ισραηλινού, Gilad Atzmon, αντισιωνιστή και ακτιβιστή υπέρ των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, ο οποίος θεωρείται προδότης για την πλειοψηφία των Ισραηλινών. To «Exile» κυκλοφόρησε το 2003 από την Enja και είναι φτιαγμένο, όπως λέει και ο ίδιος ο δημιουργός του, «από μουσικούς που ζουν στην εξορία». «Είναι μια αίσθηση αρμονίας, η οποία συγκλονίζεται από την  αιματοχυσία και την καταστροφή», σημειώνει ο Atzmon στο ένθετο του cd.

Αν και είναι δύσκολο μια τέτοια κατάσταση συναισθημάτων να εκφραστεί από τη μουσική, ακόμη και τη τζαζ, το «Exile» είναι μια μουσική «αναπαράσταση» αυτής της πραγματικότητας και των συνεπειών της στους ανθρώπους. Ο Atzmon και οι δεξιοτέχνες συνεργάτες του, καθώς και η Παλαιστίνια σπουδαία τραγουδίστρια Reem Kelani και ο μουσικός και τραγουδιστής Dhafer Youssef, πήραν παραδοσιακά εβραϊκά και παλαιστινιακά τραγούδια, τα ανακάτεψαν με μελωδίες δημοφιλείς στις τάξεις του Ισραηλινού στρατού, επέφεραν  μουσικές και αισθητικές ανατροπές, κάτι στο οποίο ο Atzmon συνηθίζει να κάνει στους δίσκους του, με τελικό αποτέλεσμα μια τζαζ  υψηλού συνθετικού και εκτελεστικού επιπέδου, μια τζαζ με ενεργητική τοποθέτηση υπέρ των Παλαιστινίων και του αγώνα τους.

Το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ «Dal΄ouna on the return» είναι εμπνευσμένο από ένα παλιό λαϊκό τραγούδι της Παλαιστίνης, το «Wayn a Ramallah»,  το οποίο συμβολίζει την επιστροφή των Παλαιστινίων στη γη τους. To «Al-Quds» βασίζεται σε ένα τραγούδι ιδιαίτερα δημοφιλές στο πλαίσιο  του Ισραηλινού στρατού στον πόλεμο 1967, το οποίο παραλλάχθηκε μουσικά από τον Atzmon και η Reem Kelani τραγούδησε πάνω στη μελωδία του το «Mawwaal», ένα ποίημα του Mahmoud Darwish, αναγνωρισμένου ποιητή του αραβικού κόσμου, έτσι ώστε: «να υπερβούμε τα ρατσιστικά και εθνικιστικά σύνορα», όπως σημειώνει ο Atzmon. To «Imhaaha Aweeha», επίσης παραδοσιακό παλαιστινιακό τραγούδι, μιλά για την επιστροφή των εξόριστων, ενώ το κομμάτι «Jenin» είναι αφιερωμένο στη μαρτυρική πόλη και είναι μουσικά εμπνευσμένο από μια παλιά εβραϊκή μπαλάντα, που τραγουδά για μια πόλη που καταστράφηκε ολοσχερώς σε ένα πογκρόμ…

Το άλμπουμ αυτό, σημειώνει ο Atzmon, «είναι ένα κάλεσμα στο να στρέψουμε την προσοχή μας στο  μαρτύριο των Παλαιστινίων. Είναι μια προσευχή, ώστε ο κόσμος να αναγνωρίσει στους Παλαιστίνιους το ουσιαστικό τους δικαίωμα για επιστροφή».

Ας σημειωθεί, ότι μια διασκευή του «Wayn a Ramallah»  είχε γίνει μεγάλη επιτυχία στον αραβικό κόσμο το 1992 από το συγκρότημα των Σύριων Kulma Sawa και περιέχεται στο συλλογικό άλμπουμ του 2004 «Rock the Kasbah, Songs of freedom from the streets of the east», ενώ το 2012 το ξανατραγούδησε ο Moe Kabha αφιερώνοντας το σε όλους τους Παλαιστίνιους, όπου και αν ζουν αυτοί.

Αναδημοσίευση από "το Περιοδικό" 

Θερινός Κινηματογράφος στον κήπο του Πολιτιστικού μας Κέντρου. Ιούλιος 2014

Για τον Ιούλιο του 2014 ο κήπος του Πολιτιστικό μας Κέντρου μετατρέπεται σε υπαίθρια αίθουσα προβολής με ελεύθερη είσοδο. Οι προβολές θα αρχίσουν από την πρώτη Τετάρτη του μήνα και θα συνεχιστούν μέχρι τις 23/7. Ώρα έναρξης 21:00

Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΤΩΝΑ
Παραγωγή: Ελληνική
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης
Παίζουν: Γιώργος Χωραφάς, Μαρία Ναυπλιώτου, Ακύλας Καραζήσης, Στέφανος Καραντινάκης, Χρήστος Στέργιογλου, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Δημήτρης Πιατάς, Υβόννη Μαλτέζου
Περιγραφή: 'Ανοιξη του 1968. Μια μικρή επαρχιακή πόλη βρίσκεται σε αναβρασμό. 'Ολοι ζουν στον ρυθμό του Ετήσιου Διαγωνισμού Χορωδιών της περιοχής που εδώ και 50 χρόνια αποτελεί το επίκεντρο της ζωής στην πόλη. Ο χαρισματικός γυμνασιάρχης Χαρίτων διευθύνει με μαγικό τρόπο την σχολική χορωδία. Ωστόσο, η εμφάνιση του νέου και φιλόδοξου στρατιωτικού διοικητή Ταγματάρχη Δημητρίου, που έρχεται να επαναφέρει την τάξη και την ασφάλεια στους κατοίκους, θα πυροδοτήσει την σύγκρουση ανάμεσα στους δύο άντρες, για την ωραία Ελένη, την όμορφη μαθηματικό του Γυμνασίου, το μπιλιάρδο και φυσικά την μουσική...

ΣΤΑΓΩΝΕΣ
Παραγωγή: Ελληνική
Έρευνα, σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή: Νέλλη Ψαρρού
 Περιγραφή: Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι ο πιο ορατός και άμεσος κίνδυνος που διατρέχει τη ζωή και την ευημερία μας, ειδικά σε μια συγκυρία όπου όλα τα βασικά αγαθά μπαίνουν στο στόχαστρο της ιδιωτικής κερδοσκοπίας. Η άμεση πώληση των πηγών και των δικτύων διαχείρισης νερού είναι η εμφανής ιδιωτικοποίηση, με συνέπειες που μπορεί κανείς ίσως να φανταστεί. Αυτό που είναι λιγότερο προφανές και λείπει από τη σχετική συζήτηση είναι η έμμεση ιδιωτικοποίηση των υδάτων. Πρόκειται για μια διαδικασία που περνά αθέατη σχεδόν από δίπλα μας εδώ και δεκαετίες, με συνέπειες τόσο ολέθριες για την υγεία που θίγουν και την ίδια την επιβίωσή μας. Αυτές, τις ορατές και μη πλευρές της ιδιωτικοποίησης του νερού, αναδεικνύονται μέσα από το νέο ντοκιμαντέρ της Ν. Ψαρρού.

ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ
Παραγωγή: Ιταλική
Σκηνοθεσία: Βιτόριο Ντε Σίκα

Πρωταγωνιστούν: Λαμπέρτο Ματζοράνι, Εντζο Σταϊόλα, Λιανέλα Κάρελ 

Περιγραφή: Η ταινία μέχρι σήμερα θεωρείται από τις κορυφαίες του Ιταλικού Νεορεαλισμού. Βασίζεται σε ένα απλό σενάριο, από την ομώνυμη νουβέλα του Λουίτζι Μπαρτολίνι, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ο σκηνοθέτης, με την κάμερα του καταγράφει την Ιταλία μετά τα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Το δε σχόλιο στη σκηνή με τη Χέιγουορθ για τον εμπορικό κινηματογράφο της εποχής και για τη σχέση του με την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από σαφές. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο «Κλέφτης Ποδηλάτων» άλλαξε τη ροή της κινηματογραφικής τέχνης. Ο φτωχός εργάτης Λαμπέρτο Ματζοράνι και οι άλλοι ερασιτέχνες ηθοποιοί της ταινίας ­μεταξύ αυτών και ο δεκαεξάχρονος τότε Σέρτζιο Λεόνε, δίδαξαν στους ακριβοπληρωμένους σταρ ένα νέο τρόπο υποκριτικής. Ειδικό βραβείο Οσκαρ για καλύτερη ξένη ταινία επτά χρόνια πριν καθιερωθεί αυτή η κατηγορία.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (MONTY PYTHON'S THE MEANING OF LIFΕ)

Παραγωγή:  UK

Σκηνοθεσία: Τέρι Τζόουνς

Παίζουν: Γκρέιαμ Τσάπμαν, Τζον Κλιζ, Έρικ Άιντλ, Τέρι Γκίλιαμ, Τέρι Τζόουνς, Μάικλ Πάλιν, Σάιμον Τζόουνς, Κάρολ Κλίβελαντ, Πατρίτσια Κουίν 

Περιγραφή: Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Μήπως είναι η εργασία; Μήπως η μάθηση; Η οικογένεια; Ο πλούτος; Και τι κάνουμε όταν ο θάνατος μας χτυπά την πόρτα; Η ταινία προσπαθεί να δώσει μια απάντηση στα βασανιστικά ερωτήματα: ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, έχει η ζωή μας κάποιο νόημα ή όλα είναι μάταια; Αλλά… περιμένετε! Εδώ δεν πρόκειται για καμιά φιλοσοφική πραγματεία! Εδώ πρόκειται για τους Monty Python, που με το θεότρελο, άσεμνο χιούμορ τους, δεν αφήνουν τίποτα όρθιο! Σατιρίζουν μέχρι τελικής πτώσεως όλους τους κοινωνικούς περιορισμούς που μας εμποδίζουν να χαρούμε την ομορφιά της ζωής...

 

 

ΤΟ ΠΟΛΙΣΤΙΣΤΙΚΟ ΜΑΣ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS

εδώ το κείμενο σε PDF

ΤΟ ΠΟΛΙΣΤΙΣΤΙΚΟ ΜΑΣ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS

       Το έτος 1952 κάποιοι «τρελοί» ουτοπιστές συνάδελφοι μας, συνέλαβαν την ιδέα της δημιουργίας ενός χώρου εμπέδωσης των συναδελφικών σχέσεων των εργαζομένων του ΟΤΕ, της αναβάθμισης του πνευματικού τους επιπέδου, μέσω της δημιουργικής εκτόνωσης, της αλληλεγγύης., των συλλογικών πολιτιστικών και αθλητικών δράσεων. Στις 7 Μαρτίου του 1953 στο Μέγαρο του Κεντρικού Ταχυδρομείου Γ' όροφος (κεντρικό τηλεγραφείο), τα ιδρυτικά μέλη ψηφίζουν το καταστατικό της ιδρυόμενης "ΜΟΡΦΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΟΤΕ" και το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Το 1959 η Λέσχη κάνει το μεγάλο άλμα και με την οικονομική βοήθεια του ΟΤΕ νοικιάζει στην Γ' Σεπτεμβρίου 56 έναν ολόκληρο όροφο. Εκεί το 1960 δημιουργείται το πρώτο εστιατόριο, που γίνεται πολύ σύντομα ο πόλος έλξης για όλους σχεδόν τους υπαλλήλους. Έκτοτε οι δράσεις του διευρύνθηκαν και μετακόμισε μερικές ακόμα φορές, ως το 2002 οπότε και εγκαταστάθηκε μόνιμα (ας ελπίσουμε) στο αυτόνομο κτίριο με τον όμορφο κήπο της πλ. Βικτωρίας, που μας  έχει παραχωρήσει η διοίκηση του ΟΤΕ,  αυτό της Γ’ Σεπτεμβρίου 110 και με την ονομασία πια  «Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων ΟΤΕ Ν. Αττικής».

       Από την ίδρυση του ως σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Αρκετοί συνάδελφοι μας, υπηρέτησαν το Π.Κ.  από τα Διοικητικά του Συμβούλια, τιμήθηκαν με την ψήφο των μελών μας για τις θέσεις των Προέδρων και Γραμματέων και των υπόλοιπων μελών του Δ.Σ. Άλλοι υπηρέτησαν το ρόλο τους περισσότερο και άλλοι λιγότερο επιτυχημένα. Πολλοί συνάδελφοι και μη συμμετείχαν ενεργά στις διάφορες δραστηριότητες και στα τμήματά του. Ως εκ διαφόρων παραγόντων, το Π.Κ. διήνυσε περιόδους ακμής, παρακμής και πλήρους παρακμής όπως η σημερινή.

Σε ποια φάση βρισκόμαστε σήμερα και γιατί εκπέμπουμε SOS

       Τα τεκταινόμενα, η όψιμη φυσιογνωμία, τα μοντέλα άσκησης διοίκησης σε έναν Πολιτιστικό φορέα εργαζομένων το έτος 2014 στην Ελλάδα , δε θα μπορούσαν παρά να προσομοιάζουν ποιοτικά με το ευρύτερο κοινωνικό-πολιτικό-πολιτιστικό γίγνεσθαι και με το επίπεδο «άσκησης» του συνδικαλισμού εντός του Ομίλου μας, εν προκειμένω.

       Οι κραταιές συνδικαλιστικές παρατάξεις (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) έχουν μυριστεί εδώ και χρόνια τα πολλαπλά  οφέλη που μπορούσαν να αποκομίσουν διεκδικώντας τον πλήρη έλεγχο του φορέα. Έτσι, ένα κατεξοχήν «προπύργιο» οραματιστών-ιδεολόγων, ανθρώπων που πραγματικά αγαπούσαν τον πολιτισμό και την  προσφορά, κατέληξε  το «προπύργιο» του παραγοντισμού και της ιδιοτέλειας, με απόλυτο αποκορύφωμα τη σημερινή συνδιοίκηση της «ΔΑΣΚΕ». Γιατί οι σημερινοί τους εκπρόσωποι  εκτός από ιδιοτελείς, ωφελιμιστές και νταήδες, δε διαθέτουν ούτε τα προσόντα άσκησης πολιτιστικής διαχείρισης,  ούτε κάποια σχέση με αυτό που ονομάζουμε Πολιτισμό, ούτε στοιχειώδη  οράματα, ούτε το κέφι να προσφέρουν (εξαιρέσεις φυσικά και υπάρχουν, για να επιβεβαιώνουν όπως πάντα τον κανόνα). Ο σημερινός Πρόεδρος βρίσκεται στο 9^ο συνεχόμενο έτος απαλλαγής από τα εργασιακά του καθήκοντα.  

       Οι μακρές, συνεχόμενες, θητείες αποτελούν κατεξοχήν παράγοντα  συσσώρευσης εξουσίας και αδιαφάνειας, αν συνδυαστούν δε και με τα παραπάνω χαρακτηριστικά που περιγράψαμε μπορείτε περίπου να αντιληφθείτε την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Π.Κ.

       Με άλλα λόγια, αυτό το Πολιτιστικό  Κέντρο, που κάποιοι άνθρωποι οραματίστηκαν, πίστεψαν και έκαναν πράξη, που διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες, καλές υποδομές και ένα αξιοπρεπέστατο κεφάλαιο έχει καταντήσει ένα μικρομάγαζο, όπου ο ένας πουλάει εκδούλευση στον άλλον και πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Αντί να σφύζει από ζωή, παρέες, αλληλεγγύη, προσφορά, χαμόγελα, ηρεμία, δημιουργία, μουσικές και χρώματα σφύζει από παραγοντισμό, κακοδιαχείρηση, αλαζονεία, και μιζέρια.

Ποιοι είμαστε εμείς και τί σας ζητάμε.

       Εμείς αποτελούμε μια μικρή δύναμη, είμαστε μέρος της μειοψηφίας η οποία παλεύει να ασκήσει τον έλεγχο στα οικονομικά και προγραμματικά πεπραγμένα ως οφείλει, να προσφέρει ιδέες, μεράκι, να αναδείξει τις δυναμική της ερασιτεχνικής δημιουργίας, της αλληλεγγύης, της συναδελφικότητας και να επαναπροσδιορίσει τους σκοπούς του Π.Κ. . Αυτά και άλλα τα παλεύουμε εν μέσω αντίξοων συνθηκών, εν μέσω προσωπικών και σεξιστικών επιθέσεων και φυσικά εν μέσω μιας οικονομικής-κοινωνικής-ηθικής κρίσης, μιας κρίσης του συνδικαλιστικού κινήματος. Δε μας λείπει ούτε η όρεξη ούτε η αποτελεσματικότητα.

Αυτό που μας λείπει είναι εσείς

       Πρώτα απ’ όλα σκοπός μας είναι να σας κάνουμε γνωστή την ύπαρξη του Π.Κ. Σας ζητάμε να το αναζητήσετε και να ενδιαφερθείτε γί’ αυτό.

       Καλούμε τις  υγιείς δυνάμεις, τους ορεξάτους ανθρώπους για συλλογική δράση και δημιουργία, που θα πλαισιώσουν τις δράσεις μας, που θα παίρνουν  τις δικές τους πρωτοβουλίες για δράσεις, άνθρωποι που θα αλλάξουν την ανθρωπογεωγραφία και τους συσχετισμούς και οι οποίοι θα διαμορφώνουν μέσα από ανοιχτές, διαφανείς και συλλογικές διαδικασίες από τα κάτω, ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας αυτού του συλλογικού, κοινωφελούς φορέα και θα φτιάξουν από την αρχή ένα Πολιτιστικό Κέντρο που αξίζει σε κάθε εργαζόμενο και συνταξιούχο του Ομίλου.

       Εμείς λέμε ότι είναι ζωτικής σημασίας το να ξεπεράσουμε την ολιγαρχία των μηχανισμών και να οδηγηθούμε σε μια απελευθέρωση των ιδεών, στην οικοδόμηση μιας δημοκρατίας των αξιών και συναισθημάτων, στην εμπέδωση μιας προοδευτικής κουλτούρας εντός του Π.Κ. Αντιστεκόμαστε στην περιθωριοποίηση των ιδεών, των πράξεων και των ανθρώπων, πρεσβεύουμε το σεβασμό της διαφορετικότητας και αντιμετωπίζουμε με ευαισθησία κάθε ιδιαιτερότητα, κάθε διαφορετική γνώμη, εκτός από τις φασιστικές κεκαλυμμένες ή μη.

       Το όραμα, η ελπίδα που γίνεται πράξη, το μέλλον για το οποίο αγωνιζόμαστε δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Στην παρούσα συγκυρία της κρίσης κατά την οποία βιώνουμε μια στιγμή υπαρξιακή ως κοινωνία, μια εποχή αναστοχασμού, αξίζει να πάμε όσο πιο βαθιά γίνεται στους όρους και τις συνθήκες αξιοποίησης του πολιτιστικού κεφαλαίου και της ιστορίας που διαθέτουμε σαν εργαζόμενοι αυτού του ομίλου και σαν πολίτες. Ο πολιτισμός στην πράξη μπορεί και πρέπει να απελευθερώσει δημιουργικές δυνάμεις και να αποτελέσει την καλύτερη συμβολική επένδυση προκειμένου να βγούμε από την κατάσταση την οποία έχει περιέλθει η κοινωνία και οι θεσμοί της.

Σας θέλουμε μαζί μας, πλάι μας, κοντά μας.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΚΕ-ΟΤΕ Ν. Αττικής

Τα μέλη του Δ.Σ.

Στάικου Σέβη: sestaikou@ote.gr
Μπούτση Βίκυ: vboutsi@ote.gr

Μάνος Χατζιδάκις: Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).
Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.
Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.
Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Αναδημοσίευση από το tvxs.gr