Βία ενάντια στις γυναίκες στην εργασία τους. Ας μιλήσουμε γι΄αυτό.

                                         

 «Μην μιλάς-Μην το κάνεις θέμα-Θα την πληρώσεις κι εσύ»

Ενώ τα ατυχήματα και οι επιθέσεις τραυματίζουν και σκοτώνουν τους ανθρώπους γρήγορα και θεαματικά, ο εκφοβισμός και το συνεπακόλουθο παρατεταμένο αρνητικό άγχος τραυματίζουν και σκοτώνουν τους ανθρώπους σιγά και μυστικά. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο.

-Άντε κοπέλα μου να πλύνεις κανένα πιάτο

-Μην είσαι τόσο συναισθηματική

-Βάλε την οικογένεια σου πάνω από την καριέρα

-Έχεις νεύρα; έχεις περίοδο;

-Λογικό ήταν να πάρεις τη δουλειά, αφού το αφεντικό είναι ...άντρας

- Εγώ είμαι άντρας, θα με σέβεσαι.

-Είσαι από εκείνες τις φεμινίστριες;

Τα άκουσες. Στο δρόμο, στο σπίτι, σε παρέες, στη δουλειά.

                      

                          Βία ενάντια στις γυναίκες στην εργασία τους. Ας μιλήσουμε γι΄αυτό.

Τα τελευταία χρόνια, οι μελέτες πάνω στις διεθνείς εργασιακές συνθήκες δείχνουν ότι ένας αυξανόμενος αριθμός προβλημάτων υγείας σχετιζόμενων με την εργασία δημιουργούνται εξαιτίας ψυχολογικών και όχι σωματικών αιτιών. Η ψυχολογική βία μπορεί να περιλαμβάνει διαφορετικές μορφές βίας όπως είναι η σεξουαλική παρενόχληση, ο εκφοβισμός (bullying) ή η ηθική παρενόχληση (mobbing). Πολλές μελέτες δείχνουν ότι οι γυναίκες απειλούνται ιδιαιτέρως από τη βία στο χώρο εργασίας. Συγκεκριμένα, μια μελέτη του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τη Βελτίωση της Ζωής και της Εργασίας έδειξε ότι ανάμεσα στις 31 Ευρωπαϊκές χώρες υπό μελέτη, συμπεριλαμβανομένων των 27 Κρατών Μελών της Ε.Ε., οι εργαζόμενες γυναίκες είναι περισσότερο εκτεθειμένες στον εκφοβισμό (bullying) στο χώρο εργασίας, σε σημαντικό βαθμό σε σχέση με τους άνδρες συναδέλφους τους.Διάφοροι παράγοντες που σχετίζονται με την εργασία συνδέονται με περιστατικά βίας και παρενόχλησης. Αυτοί περιλαμβάνουν τις δύσκολες συνθήκες εργασίας (υπερβολικός φόρτος εργασίας, γρήγοροι ρυθμοί δουλειάς κ.λ.π.), διάφορες παραμέτρους του πλαισίου εργασίας (μείωση μισθών, έλλειψη στήριξης από τους εργοδότες κ.λ.π.) και κάποια στοιχεία που συνδέονται με την οργάνωση της εργασίας (διοικητικές μέθοδοι που ευνοούν τον ανταγωνισμό των εργαζομένων, κ.λ.π.)

           Κρυμμένο Πρόβλημα

Στη σημερινές ανταγωνιστικές, παγκοσμιοποιημένες αγορές, οι παράγοντες που συνδέονται με τη βία στο χώρο εργασίας εμφανίζονται όλο και πιο συχνά. Διεθνείς μελέτες έχουν δείξει ότι μεταξύ 40 και 90% των ερωτηθεισών γυναικών έχουν υποστεί κάποια μορφή βίας ή παρενόχλησης κατά τη διάρκεια της εργασιακής τους ζωής. Παρ’ όλα αυτά, η βία και η παρενόχληση αποτελούν προβληματικές έννοιες. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, οι προσπάθειες για τη συλλογή δεδομένων για τη μέτρηση του πλαισίου και του εύρους της βίας και της παρενόχλησης κατά των γυναικών εμποδίζονται από μια σειρά παραγόντων, που συμπεριλαμβάνουν,

α) την επίδραση των κοινωνικών και των πολιτιστικών προτύπων στον καθορισμό του τι συνιστά βία, που εμποδίζει τη γενική συναίνεση για έναν ενιαίο ορισμό της βίας κατά των γυναικών, και

β) τις αλλαγές στα ποσοστά των καταγγελιών για κακοποίηση ανάλογα με τον ορισμό της βίας που χρησιμοποιείται, τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι ερωτήσεις, τον τύπο του πληθυσμού – στόχου, και το περιβάλλον στο οποίο γίνεται η συνέντευξη (απομονωμένο μέρος, οικείο κ.λ.π.).

Η βία και η παρενόχληση αποτελούν «κρυμμένα φαινόμενα» , τα οποία είναι δύσκολο να αντιληφθούμε. Ως αποτέλεσμα, πολλά σοβαρά περιστατικά βίας και παρενόχλησης μπορεί να μην αναφέρονται ή να μην αναγνωρίζονται. Σε ατομικό επίπεδο, ο πόνος και ο εξευτελισμός που απορρέουν από τη βία και την παρενόχληση συνήθως οδηγούν στην έλλειψη κινήτρων, στην απώλεια της αυτοπεποίθησης και στη μειωμένη αυτοεκτίμηση, στο θυμό και την κατάθλιψη, στο άγχος και την ευερεθιστότητα των εμπλεκομένων γυναικών.

Φαίνεται πως οι γυναίκες διστάζουν να αναφέρουν την παρενόχληση, ενδυναμώνοντας έτσι το θύτη και κρατώντας το στόχο σιωπηλό και υποτελή. Αυτός ο κύκλος κακοποίησης και σιωπής φαίνεται πως είναι το σκεπτικό πίσω από την έλλειψη εμπειρικών δεδομένων.

                     Βία

Λεκτική βία – βρισιές, κατάρες, προσβολές ή χρήση υποτιμητικής γλώσσας. Απειλητική συμπεριφορά – αυτή περιλαμβάνει χτυπήματα σε έπιπλα ή τοίχους, κούνημα της γροθιάς, πέταμα αντικειμένων, ή καταστροφή περιουσίας. Σωματικές επιθέσεις – συμπεριλαμβανομένων σπρωξιμάτων, χτυπημάτων, κλωτσιών. Η βία στην εργασία δεν πρέπει να συμβαίνει αναγκαστικά στο χώρο εργασίας. Μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε εκδήλωση της εργασίας που μπορεί να γίνει εκτός τους χώρου εργασίας, όπως σε συνέδρια, κοινωνικές εκδηλώσεις και εμπορικές εκθέσεις, ή και εντελώς εκτός δουλειάς, όπως στην περίπτωση απειλητικών τηλεφωνημάτων.

Η ηθική παρενόχληση (mobbing) και η υποβολή ενός εργαζομένου σε ψυχολογική παρενόχληση περιλαμβάνει δράσεις συνεχών αρνητικών σχολίων ή κριτικής, απομόνωσης, διάδοσης κουτσομπολιού ή εξευτελισμού των ατόμων στα οποία αναφέρονται. Η ηθική παρενόχληση λαμβάνει χώρα σε περιβάλλοντα που συμβάλλουν στην ανάπτυξή της. Όπως και οι ιοί, απαιτεί τις κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθεί. Αυτό συνήθως περιλαμβάνει χώρους εργασίας με ανεπαρκή διοίκηση χωρίς δεξιότητες για την επίλυση διαφορών και με έλλειψη αντίληψης σχετικά με την ηθική παρενόχληση και τις συνέπειές της

Ο εκφοβισμός (bullying) στο χώρο εργασίας αποτελεί επιθετική συμπεριφορά μέσω εκδικητικών, μνησίκακων, κακόβουλων ή εξευτελιστικών προσπαθειών για να υποβιβαστεί ένα άτομο ή μια ομάδα εργαζομένων. Τα άτομα που εκφοβίζουν μειώνουν συστηματικά το άτομο-στόχο τους, για να διαβρώσουν την όποια υποστήριξη αυτό αναζητήσει αργότερα. Τα άτομα αυτά δυσφημούν το στόχο στους άλλους: τους συναδέλφους, τη διοίκηση, τους εκπροσώπους των συνδικάτων, το τμήμα ανθρωπίνου δυναμικού κλπ.

                                                                      Αναγνωρίζετε τη σεξουαλική παρενόχληση;

Οι περισσότερες γυναίκες δεν αναγνωρίζουν ακόμα και οι ίδιες τη σεξουαλική παρενόχληση ή την αντιμετωπίζουν ως ασήμαντη ρουτίνα. Αυτό έχει λειτουργήσει ως εσωτερικός αμυντικός μηχανισμός. Το να αγνοούμε τις προσβλητικές συμπεριφορές ή να αρνούμαστε την ύπαρξή τους, είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες αντιμετωπίζουν τη σεξουαλική παρενόχληση.

Όπως και με τη Σεξουαλική Παρενόχληση, τον Εκφοβισμό και την Ηθική Παρενόχληση… λάβε άμεση δράση! Κάνε την ΑΡΧΗ➜  Μίλησε ανοιχτά, μίλησε δυνατά. ➜ Πες το σε κάποιον. ➜ Ανέφερε το περιστατικό και κατέγραψε τα γεγονότα. ➜ Μιλήστε στην εργατική ένωση που ανήκεις.

Όσες φορές και αν ακούσεις ««Μην μιλάς-Μην το κάνεις θέμα-Θα την πληρώσεις κι εσύ» κλείσε τα αυτιά σου και προχώρησε σε καταγγελία.

(Μέρος των παραπάνω πληροφοριών προέρχονται από τον οδηγό που έχει εκδοθεί με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας, Πρόγραμμα DAPHNE III 2007-2013, για την καταπολέμηση της Βίας εναντίον των Παιδιών, των Νέων και των Γυναικών και την προστασία των θυμάτων και των ομάδων σε κίνδυνο.)

Σέβη Στάικου, μέλος Δ.Σ. Π.Κ.Ε ΟΤΕ Ν. Αττικής

Πώς Να Απαγγέλεις Ποίηση - Του Λέοναρντ Κοέν

 

Πάρε τη λέξη πεταλούδα. Για να πεις αυτή τη λέξη δεν χρειάζεται να κάνεις τη φωνή σου πιο ελαφριά από ένα γραμμάριο, ούτε χρειάζεται να την εφοδιάσεις με μικρά σκονισμένα φτερά. Δεν χρειάζεται να φανταστείς μιαν ηλιόλουστη ημέρα ή ένα χωράφι με ασφοδέλους. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι ερωτευμένη, ή να έχεις ερωτευτεί τις πεταλούδες. Η λέξη πεταλούδα δεν είναι η πραγματική πεταλούδα. Υπάρχει η λέξη μα υπάρχει και η πεταλούδα. Αν μπερδέψεις αυτά τα δυο, οι άνθρωποι θα έχουν κάθε δικαίωμα να σε κοροϊδεύουν. Μην το παρακάνεις με τη λέξη. Μήπως προσπαθείς να υπονοήσεις ότι αγαπάς τις πεταλούδες τελειότερα από οποιονδήποτε άλλον, ή ότι πραγματικά αντιλαμβάνεσαι τη φύση τους; Η λέξη πεταλούδα είναι απλά ένα δεδομένο. Δεν είναι μια ευκαιρία για να πλανιέσαι στον αέρα, να πετάξεις ψηλά, να πιάσεις φιλία με τα λουλούδια, να συμβολίσεις την ομορφιά και το εύθραυστο, ή να υποδυθείς την πεταλούδα με οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Μην υποδύεσαι τις λέξεις. Ποτέ μην προσπαθήσεις να υψωθείς από το πάτωμα, όταν μιλάς για πέταγμα. Ποτέ μην κλείνεις τα μάτια, μην τινάζεις απότομα το κεφάλι σου στο πλάι, όταν μιλάς για θάνατο. Μην καρφώνεις τα φλογισμένα σου μάτια πάνω μου όταν μιλάς για έρωτα. Αν θέλεις να με εντυπωσιάσεις όταν μιλάς για έρωτα βάλε το χέρι σου στην τσέπη ή κάτω από το φόρεμά σου και χαϊδέψου. Αν η φιλοδοξία σου και η πείνα σου για χειροκρότημα σε έκαναν να μου μιλήσεις για έρωτα, θα ‘πρεπε να μάθεις πώς να το κάνεις χωρίς να ξεφτιλίζεις τον εαυτό σου ή το κείμενο.Ποιά είναι η έκφραση που απαιτούν οι καιροί; Οι καιροί απαιτούν μη έκφραση έτσι κι αλλιώς. Η εποχή δεν ζητάει καμιά απολύτως έκφραση. Έχουμε δει φωτογραφίες με χαροκαμένες Ασιάτισσες μητέρες. Δεν μας αφορά η αγωνία των οργάνων σου που πασπατέυεις. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να εκφράσεις με το πρόσωπό σου, που να μπορεί να συναγωνιστεί με τη φρίκη αυτής της εποχής. Μην προσπαθήσεις καν. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να φέρεις τον εαυτό σου αντιμέτωπο με τη χλεύη εκείνων που έχουν νιώσει αυτά τα πράγματα βαθιά. Έχουμε δει στις ειδήσεις ανθρώπους στο έπακρο του πόνου και του ξεριζωμού. Όλοι ξέρουν ότι τρως καλά κι ότι πληρώνεσαι κιόλας για να σταθείς εδώ. Κάνεις αυτό που κάνεις μπροστά σε ανθρώπους που βίωσαν την καταστροφή. Αυτό θα έπρεπε να σε κάνει πολύ μετρημένη. Πες τις λέξεις δώσε το δεδομένο, κάνε στην άκρη. Όλοι ξέρουν ότι υποφέρεις. δεν μπορείς να πεις στο ακροατήριο όλα όσα ξέρεις για τον έρωτα με κάθε γραμμή που θα απαγγέλεις για τον έρωτα. Παραμέρησε και θα ξέρουν ό,τι ξέρεις γιατί ήδη το ξέρουν. Δεν έχεις να τους μάθεις τίποτα. Δεν είσαι πιο όμορφη απ’ αυτούς. Ούτε πιο σοφή. Μην τους βάζεις τις φωνές. Μην τους βιάζεις στην ψύχρα. Αυτό είναι κακό σεξ. Αν τους δείξεις το περίγραμμα των γεννητικών σου οργάνων, τότσε δώσε τους κι αυτό που τάζεις. Να θυμάσαι ότι πραγματικά, οι άνθρωποι δεν θέλουν έναν ακροβάτη στο κρεβάτι τους. Ποιά είναι η ανάγκη μας; Να είμαστε κοντά στον φυσικό άντρα, να είμαστε κοντά στη φυσική γυναίκα. Μην παριστάνεις ότι είσαι μια λατρεμένη τραγουδίστρια μ’ ένα τεράστιο πιστό ακροατήριο που σε ακολούθησε στα πάνω και στα κάτω της ζωής σου μέχρι τούτη εδώ τη στιγμή. Οι βόμβες, τα φλογοβόλα κι όλα τα σκατά κατέστρεψαν πολλά περισσότερα από δέντρα και χωριά. κατέστρεψαν και τη σκηνή. Νόμισες ότι το επάγγελμά σου θα γλίτωνε από τη γενική καταστροφή; Δεν υπάρχει πια σκηνή. Δεν υπάρχουν πια φώτα της ράμπας και προβολείς. Στέκεσαι μέσα στον κόσμο. Γι αυτό να είσαι σεμνή. Πες τις λέξεις, δώσε τα δεδομένα, παραμέρισε. Στάσου μόνη. σαν να είσαι στο δωματιό σου. Μην το παίζεις. 

Αυτό είναι ένα εσωτερικό τοπίο. Είναι μέσα. Είναι πολύ προσωπικό. Σεβάσου την προσωπική ησυχία του υλικού. Αυτά τα κομμάτια γράφτηκαν στη σιωπή. Το θάρρος του παιχνιδιού είναι να το αρθρώσεις. Η πειθαρχία του είναι να μην το παραβιάσεις. Κάνε το ακροατήριο να νιώσει την αγάπη σου για μια τέτοια ήσυχη συνθήκη, παρ’ όλο που αυτή είναι ανύπαρκτη. Να είστε καλές πουτάνες. Το ποίημα δεν είναι σλόγκαν. Δεν μπορεί να σε διαφημίσει. Δεν μπορεί να προωθήσει τη φήμη σου ως ευαίσθητης. Δεν είσαι επιβήτορας. Δεν είσαι η γυναίκα φονιάς. Όλες αυτές οι βλακείες περί γκανγκστερ του έρωτα. Είσατε σπουδαστές της πειθαρχίας. Μην ” παίζετε” τις λέξεις. Οι λέξεις πεθαίνουν όταν τις “παίζετε”, μαραίνονται και μετά, το μόνο που απομένει είναι η φιλοδοξία σας.

Πες τις λέξεις με την ακρίβεια που θα τσέκαρες έναν κατάλογο πλυντηρίου. Μην αρχίσεις να συγκινείσαι με το δαντελένιο μπλουζάκι. Μην καυλώνεις όταν λες βρακί. Μην αρχίζεις να ανατριχιάζεις με την πετσέτα. Τα σεντόνια δεν πρέπει να σου βγάζουν μιαν ονειροπόλα έκφραση στα μάτια. Δεν υπάρχει λόγος να κλάψεις με τη λέξη μαντίλι. Οι κάλτσες δεν είναι εδώ για να σου θυμίζουν παράξενα και μακρινά ταξίδια. Όλα αυτά είναι απλά η μπουγάδα σου. Είναι μόνο τα ρούχα σου. Μην κάνεις μπανιστήρι μέσα από αυτά. Απλά φόρα τα.

Το ποίημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πληροφορία. Είναι το Σύνταγμα της έσω χώρας. Αν το απαγγείλεις με στόμφο και το φουσκώσεις με ευγενικές προθέσεις, τότε δεν θα είσαι καλύτερη από τους πολιτικούς που τόσο περιφρονείς. Τότε, θα είσαι απλά κάποιος που κουνάει μια σημαία και κάνει την πιο φτηνή έκκληση σ’ ένα είδος συναισθηματικού πατριωτισμού. Να σκέφτεσαι τις λέξεις σαν επιστήμη, όχι σαν τέχνη. Είναι μια αναφορά. Είσαι ομιλήτρια σε μια συνεδρίαση του Κλαμπ Εξερευνητών του Ομίλου του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ. Αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν όλα τα ρίσκα της ορειβασίας. Σε τιμούν, παίρνοντας ως δεδομένο ότι τα γνωρίζεις. Αν τους τρίψεις τη μούρη μέσα σ’ αυτά, θα είναι σαν να τους προσβάλλεις για τη φιλοξενία τους. Μίλα τους για το ύψος του βουνού, τον εξοπλισμό που χρησιμοποίησες, να είσαι συγκεκριμένη όσον αφορά τις επιφάνειες και το χρόνο που σου χρειάστηκε για ν’ ανέβεις. Μη χειριστείς το ακροατήριο για να εκμαιεύσεις κομένες ανάσες κι αναστεναγμούς. Αν γίνεις άξια γι αυτά, αυτό δεν θα οφείλεται στην εκτίμηση που είχες εσύ για το συμβάν, αλλά στη δική τους. Αυτό θα γίνει από τα στατιστικά στοιχεία κι όχι από το τρέμουλο της φωνής σου ή το σκίσιμο του αέρα με τα χέρια σου. Θα γίνει με τα δεδομένα και την ήσυχη οργάνωση της παρουσίας σου.

Απόφυγε τη διάνθιση. Μη φοβηθείς να είσαι αδύναμη. Σου πηγαίνει να ‘σαι κουρασμένη. Μοιάζεις ότι θα μπορούσες να συνεχίζεις πολύ ακόμα. Έλα τώρα στην αγκαλιά μου. Για μένα είσαι η εικόνα της ομορφιάς.

[Μετάφραση : Λίνα Νικολακοπούλου]

artworks : DDiArte

πηγή: biblioteque.gr

Θεατρική Πρόταση: Μονόλογοι Ανδρών στο θέατρο Τζένη Καρέζη

ΘΕΑΤΡΟ  ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ


ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΜΕ ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ


ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ  ΑΝΔΡΩΝ


12  ΜΕΡΕΣ    12 ΑΝΔΡΕΣ   12 ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ


Ο πολιτιστικός οργανισμός Sound & Picture Theatre Production κλείνει την επιτυχημένη φετινή θεατρική χρονιά με το φεστιβάλ ανδρικών μονολόγων Οι άνδρες απαντούν στις γυναίκες με ψηλά το κεφάλι, από τις 15 έως τις 26 Απριλίου, στο θέατρο Τζένη Καρέζη. Μετά την μεγάλη επιτυχία  των γυναικείων μονολόγων  «Κραυγές γυναικών», 12 ανδρικοί συγκλονιστικοί μονόλογοι, για 12 ημέρες, μετατρέπουν το τέλος της θεατρικής περιόδου σε μια συναρπαστική θεατρική γιορτή .


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15/4 || Ο Μάκης με τον Νίκο Ορφανό
ΣΑΒΒΑΤΟ 16/4 ||  Όταν συνάντησα τον Στέλιο... με τον Θοδωρή Προκοπίου
ΚΥΡΙΑΚΗ 17/4 || Ο Ληστής με τον Πασχάλη Τσαρούχα
ΔΕΥΤΕΡΑ 18/4 || Πατριδογνωσία με τον Γεράσιμο Γεννατά
ΤΡΙΤΗ 19/4 || Το κιβώτιο με τον Φώτη Μακρή
ΤΕΤΑΡΤΗ 20/4 || Η πείνα με τον Πέρη Μιχαηλίδη
ΠΕΜΠΤΗ 21/4 || Πανηγυρικός & Επικήδειος με τον Βασίλη Βλάχο
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22/4 || Το όνειρο ενός γελοίου με τον Δημήτρη Βερύκιο
ΣΑΒΒΑΤΟ 23/4 || Ο Μέγας Ιεροεξεταστής με τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο
ΚΥΡΙΑΚΗ 24/4 || || Όνειρο στο Κύμα & Έρως Ήρως με τον Θεμιστοκλή Καρποδίνη
Μ.ΔΕΥΤΕΡΑ 25/4 || Κόλχαας με τον Νίκο Αλεξίου
M.ΤΡΙΤΗ 26|4 || Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου με τον Μιχαήλ Γιαννικάκη

26 λόγοι για τους οποίους ο κόσμος πηγαίνει καλλίτερα.

26 διαγράμματα και χάρτες που δείχνουν τους λόγους για τους οποίους ο κόσμος πηγαίνει καλλίτερα.

                                                                                                              Μπούτσικα Ηρ. Ευφροσύνη

- Εάν έπρεπε να συνοψίσω τον εικοστό αιώνα θα έλεγα ότι έθρεψε τις μεγαλύτερες από ποτέ άλλοτε ελπίδες στην ανθρωπότητα και κατέστρεψε όλες τις αυταπάτες και τα ιδανικά.

Yehudi Menuhin (μουσικός – Βρετανία)

- Από τεχνολογική άποψη επισημαίνω την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής μεταξύ των πιο σημαντικών εξελίξεων στον εικοστό αιώνα. Από άποψη ιδεών επισημαίνω την αλλαγή από μια σχετικά ορθολογική κι επιστημονική άποψη των πραγμάτων σε μια μη ορθολογική και λιγότερο επιστημονική άποψη.

Raymond Firth (ανθρωπολόγος – Βρετανία)

- Ο αιώνας μας δείχνει ότι η επικράτηση των ιδανικών της δικαιοσύνης και της ισότητας είναι πάντα εφήμερη, δείχνει όμως επίσης ότι καταφέρνουμε να διατηρούμε την ελευθερία, ότι πάντα μπορούμε να ξαναρχίσουμε από την αρχή [...] Δεν υπάρχει λόγος να απελπιζόμαστε, ακόμα και κάτω από τις πιο απελπιστικές καταστάσεις.

Leo Valiani (ιστορικός – Ιταλία)

Δυσκολεύτηκα πολύ να βρω ένα  πρόλογο που θα ήταν κατάλληλος για ένα τεχνικό άρθρο και συγχρόνως να μπορεί να  συνοδεύσει ερωτήματα του τύπου εάν η ανθρωπότητα μπορεί να λύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και να πάει μακρύτερα. Οι προβλέψεις για το πώς θα μοιάζει το τοπίο στο μέλλον, το οποίο έτσι κι αλλιώς έχει γίνει αγνώριστο από τις τεκτονικές δονήσεις που συντάραξαν τον σύντομο Εικοστό Αιώνα και συνταράσσουν τον νεογέννητο Εικοστό πρώτο, είναι παρακινδυνευμένο να χαρακτηριστούν ως προφητείες που θα χρειάζονται Μεσσία για την επιβεβαίωση τους.  Από την άλλη  όμως ο  κυρίαρχος λόγος μας κουνά το δάκτυλο στις ημέρες που βιώνουμε: «Προσέχετε γιατί υπάρχουν και χειρότερα ενδεχόμενα, όπως έχει δείξει και η Ιστορία…».

Όμως ούτε η γνώση της Ιστορίας εδώ μας βοηθά στην εξαγωγή λογικών απαντήσεων για την πορεία μας στο μέλλον.

Γνωρίζουμε ότι πίσω από το θαμπό πέπλο της άγνοιας μας και την αβεβαιότητα που μας διακατέχει για τις συγκεκριμένες εκβάσεις των εξελίξεων, οι ιστορικές δυνάμεις που διαμόρφωσαν τον αιώνα μας εξακολουθούν ακόμα να επενεργούν.

Ζούμε σε έναν κόσμο τον οποίο κατέκτησε, ξερίζωσε και μετασχημάτισε η τιτάνια οικονομική και τεχνικο-επιστημονική διαδικασία ανάπτυξης του καπιταλισμού, που κυριάρχησε στους τελευταίους δύο με τρείς αιώνες. Γνωρίζουμε  ότι έχουμε μπεί σε μια περίοδο παρατεταμένης «κρίσης», η οποία απειλεί να μονιμοποιηθεί ως ένα ιδιότυπο καθεστώς έκτακτου ανάγκης. Οι ρυθμίσεις που αφορούν στην ομαλή αναπαραγωγή του κεφαλαίου θεωρούνται «εθνική ανάγκη», ενώ οι ρυθμίσεις που αφορούν στις κοινωνικές ανάγκες χάνουν κάθε διαπραγματευτική αξία, σε ένα συνολικότερο περιβάλλον κατάργησης κάθε έννοιας πολιτικού κόστους και θυσιάζονται στο βωμό της «κρίσης».

Στην ουσία, οι διατάξεις που αφορούν στη συνδικαλιστική και κοινωνική προστασία αναστέλλονται ωσότου γυρίσουμε σε κάποια «οικονομική ομαλότητα», στην πράξη επ’αόριστον. H ανάδυση όψεων «έκτακτης ανάγκης» στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αποτελεί ένα πιλοτικό πρόγραμμα για το σύνολο των χωρών του αναπτυγμένου καπιταλισμού.»

Διαβάστε όλo το άρθρο κάνοντας κλικ εδώ
 

"Ταξί στην Τεχεράνη" μαζί με το καλύτερο φαλάφελ της Αθήνας, στην Αλκυονίδα

Με αφορμή την προβολή της Ιρανικής ταινίας «Ταξί στην Τεχεράνη» του Τζαφάρ Παναχί, στο Αλκυονίς New star art cinema, από Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016, σας δίνεται την ευκαιρία να συνδυάσετε κατά τη διάρκεια της προβολής της ταινίας, περσικό φαγητό από το Περσέπολις, το καλύτερο φαλάφελ της Αθήνας.

Μπορείτε να παραγγείλετε και να απολαύσετε μέσα στην αίθουσα του Αλκυονίς New star art cinema παρακολουθώντας την ταινία, υπέροχες γεύσεις από το Ιράν όπως: φαλάφελ, banderi, μαριναρισμένο κοτόπουλο, σιραζί και άλλες συγκλονιστικές γεύσεις.

Η ταινία που θριάμβευσε στο 65ο Φεστιβάλ Βερολίνου, κερδίζοντας επάξια τη Χρυσή Άρκτο και το Bραβείο  Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) ανήκει στον αντιφρονούντα Ιρανό σκηνοθέτη Jafar Panahi, στον οποίο έχει απαγορευτεί να εργάζεται στη χώρα του καθώς και να ταξιδεύει στο εξωτερικό (το βραβείο παρέλαβε εκ μέρους του η μικρή του ανιψιά). Το Ταξί στην Τεχεράνη γυρίστηκε με κρυφές κάμερες που καταγράφουν τις διαδρομές που διασχίζει ο σκηνοθέτης οδηγώντας διάφορους ανθρώπους σε διαφορετικούς προορισμούς.  Συγκινητικό και αστείο, κατατοπιστικό για την κατάσταση στο Ιράν και ευρηματικό από τη φύση του, το Ταξί στην Τεχεράνη είναι μία απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία.

Σύνοψη

Άντρες και γυναίκες, νέοι και γέροι, φτωχοί και πλούσιοι, παλαιών αρχών και αντισυμβατικοί, πωλητές παράνομων video και υποστηρικτές των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όλοι τους είναι συνεπιβάτες ενός άπειρου οδηγού ταξί που ακούει στο όνομα Mr. Panahi.

Διάρκεια: 82’

Σενάριο/Σκηνοθεσία/Παραγωγή: Jafar Panahi

Παίζουν: Jafar Panahi

Χρυσή Άρκτος, Berlin Film Festival 2015

Bραβείο  Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), Berlin Film Festival 2015

Η σύλληψη

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνοθέτης Jafar Panahi (This is Not a Film, The White Balloon) οδηγεί ένα κίτρινο ταξί στους γεμάτους δρόμους της Τεχεράνης, εξυπηρετώντας ένα σύνθετο και αντιπροσωπευτικό δείγμα επιβατών κάθε μέρα. Κάθε άντρας, γυναίκα και παιδί εκφράζουν τη δική τους άποψη για τον κόσμο, ενώ ο περίεργος και ευγενικός οδηγός/σκηνοθέτης τους παίρνει μια άτυπη συνέντευξη. Η κάμερα του, που είναι τοποθετημένη στο ταμπλό του κινούμενου κινηματογραφικού του στούντιο , αιχμαλωτίζει αυτή την εμπνευσμένη όψη της ιρανικής κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζει τα όρια ανάμεσα στην κωμωδία , το δράμα και το σινεμά .

Το σημείωμα του σκηνοθέτη

Είμαι κινηματογραφιστής. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο πέρα από ταινίες. Το σινεμά είναι η έκφραση μου και το νόημα της ζωής μου. Τίποτα δεν μπορεί να με εμποδίσει από το να κάνω ταινίες. Γιατί όταν απομονώνομαι τότε συνδέομαι με τον εσωτερικό μου κόσμο. Και σε αυτόν τον προσωπικό χώρο, παρ’ όλους τους περιορισμούς, η αναγκαιότητα να δημιουργήσω γίνεται ακόμα πιο επιτακτική. Το σινεμά ως τέχνη αναδεικνύεται ως η κύρια ενασχόληση μου. Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσω να κάνω ταινίες υπό οποιεσδήποτε συνθήκες για να αποτίσω φόρο τιμής και να αισθάνομαι ζωντανός. Jafar Panahi

Οι Συνεπιβάτες

Η δομή της ταινίας με τις διαδρομές που αποκαλύπτουν τους χαρακτήρες των συνεπιβατών, ξετυλίγει ένα ολόκληρο μωσαϊκό χαρακτήρων που τελικά είναι ο παλμός και η φωνή της χώρας. Το σκηνοθετικό και σεναριακό εύρημα έχει επιστρατεύσει μια σειρά από προσωπικότητες που συμπυκνώνουν μέσα στην καμπίνα του ταξί την κουλτούρα του σημερινού Ιράν.

Οι πρώτοι δύο επιβάτες είναι ένας άντρας που γκρινιάζει για τους μικροαπατεώνες και προτείνει να τους κρεμάσουν όλους και μια γυναίκα που έχει αντίθετη άποψη, καθώς δεν βλέπει τον λόγο το Ιράν να επιτρέπει κι άλλες εκτελέσεις. Οι δύο χαρακτήρες διαφωνούν και ο άντρας γίνεται απαξιωτικός.  Ένας μικροκαμωμένος και εύσωμος επιβάτης εμφανίζεται και ενημερώνει ότι διακινεί παράνομα DVD. Είναι ο άνθρωπος,  αλαζόνας και ηρωικός μαζί, που προμηθεύει την Τεχεράνη με τις ταινίες του Woody Allen, αλλά και το έργο του Panahi.

Ανάμεσα στους επιβάτες ξεχωρίζει η μικρή ανιψιά του σκηνοθέτη, η Hana, που υποδύεται τον εαυτό της ως σκηνοθέτη που θέλει να πει τη δική της ιστορία, παρά τους περιορισμούς του καθεστώτος. Τέλος, στο ταξί επιβιβάζεται μια δικηγόρος που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατευθύνεται στη φυλακή όπου θα επισκεφθεί έναν απεργό πείνας. Είναι υπαρκτή, αγωνίστρια η ίδια, και ιδιαίτερα αισιόδοξη.

Τα ονόματα των επιβατών δεν θα γίνουν ποτέ γνωστά, οι τίτλοι τέλους δεν είναι μέρος της ταινίας. Έχει να κάνει με την ασφάλεια τους, αλλά και με το γεγονός ότι το υπουργείο Πολιτισμού του Ιράν δεν αναγνωρίζει τους συντελεστές ταινιών που δεν μπορούν να έχουν κανονική διανομή.

Το παρασκήνιο μιας βράβευσης

Ο Ιρανός σκηνοθέτης, στον οποίο απαγορεύεται να φύγει από τη χώρα του, λίγο μετά τη βράβευση του με τη Χρυσή Άρκτο δηλώνει ότι «κανένα βραβείο δεν αξίζει όσο οι συμπατριώτες μου δεν μπορούν να δουν τις ταινίες μου».

«Είμαι πολύ χαρούμενος για τον εαυτό μου και το ιρανικό σινεμά. Οι άνθρωποι που είναι στην εξουσία μας κατηγορούν ότι κάνουμε ταινίες για ξένα φεστιβάλ. Κρύβονται πίσω από πολιτικούς τοίχους και δεν λένε ότι οι ταινίες μας δεν έχουν την άδεια να προβληθούν στους ιρανικούς κινηματογράφους».

Το Ταξί στην Τεχεράνη είναι φυσικά πολιτικά φορτισμένο, καθώς ανάμεσα στους επιβάτες βλέπουμε και μια γυναίκα που μπήκε φυλακή γιατί παρακολούθησε έναν αγώνα βόλεϊ αντρών. Το 2010, ο Panahi είχε καταδικαστεί με την κατηγορία αντικυβερνητικής προπαγάνδας και απειλής της εθνικής ασφάλειας μέσω της δουλειάς του. Του έχει επιβληθεί ποινή φυλάκισης και του έχει απαγορευτεί να κάνει ταινίες. Ενώ δεν έχει εκτίσει ποτέ την ποινή του, τέθηκε αρχικά υπό κατ’ οίκον περιορισμό, ενώ έκανε την ταινία του This Is Not a Film, η οποία μάλιστα έφτασε λαθραία στις Κάννες με ένα USB στικάκι κρυμμένο σε ένα κέικ.

Από τότε του επιτρέπεται να μετακινείται ελεύθερα στο Ιράν, αλλά το διαβατήριο του δεν του έχει επιστραφεί κι έτσι δεν μπορεί να ταξιδέψει σε κανένα φεστιβάλ του εξωτερικού.

Ο Panahi εκπροσωπεί ένα νομικό κενό στο Ιράν καθώς οι αρχές μπορούν να σταματήσουν τα γυρίσματα του, ακόμα και να τον στείλουν φυλακή. Αλλά αυτό μάλλον αποκλείεται καθώς πρόκειται για έναν γνωστό καλλιτέχνη με διεθνή αναγνώριση. Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η βράβευση στο Φεστιβάλ Βερολίνου τον βάζει σε καλύτερη θέση.

Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Βερολίνου Darren Aronofsky είπε για τη Χρυσή Άρκτο που παρέλαβε η ανιψιά του σκηνοθέτη: «Αντί να αφεθεί, να συνθλιβεί και να παραιτηθεί, αντί να πλημμυρίσει από οργή και απόγνωση, ο Jafar Panahi δημιούργησε αυτή την ερωτική επιστολή στο σινεμά. Η ταινία του είναι γεμάτη αγάπη για την τέχνη του, την κοινότητα, τη χώρα του και το κοινό του».

Μετά τη στρατολόγηση του στις αρχές της δεκαετίες του ’80, η κινηματογραφική καριέρα του Panahi ξεκίνησε ως κινηματογραφιστής του στρατού –συμπεριλαμβανομένης και μιας σύντομης φυλάκισης από Κούρδους επαναστάτες- και συνέχισε με τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ και τελικά ταινίες μεγάλου μήκους. Η πρώτη επιτυχία ήρθε με το The White Balloon το 1995, που του χάρισε το βραβείο Χρυσής Κάμερας στις Κάννες και το πρώτο σημαντικό βραβείο για το ιρανικό σινεμά στο εν λόγω φεστιβάλ. Οι ταινίες του κινήθηκαν από τότε σε ένα πιο βαθυστόχαστο και πολιτικό πεδίο, όπως το The Circle του 2000, μία μελέτη τεσσάρων γυναικών υποταγμένων στο ιρανικό καθεστώς και το Crimson Gold του 2003, το οποίο επικεντρώνεται σε έναν φτωχό άντρα που καταλήγει να παρανομήσει και το οποίο απέσπασε τη δεύτερη μεγάλη διάκριση του Panahi στις Κάννες, το Βραβείο της κατηγορίας  Ένα Κάποιο Βλέμμα.

Social Waste: Πειρατική γαλέρα με προορισμό την Ουτοπία

Οι Social Waste είναι μια μπάντα που, παρότι κινείται αθόρυβα συνήθως και μακριά από εντυπωσιασμούς και «ζορισμένη» δημοσιότητα, έχει φτιάξει την δικιά της διαδρομή στην εγχώρια χιπ χοπ και ευρύτερα ανήσυχη μουσική σκηνή. Είναι δύσκολο να μην έχεις πέσει ούτε κατά λάθος πάνω σε κομμάτια όπως «Του Άρη», «Στη γιορτή της Ουτοπίας», «Για να νικήσουν», «Με τον καιρό να ναι κόντρα» κοκ.

Οι SW πορεύονται εδώ και αρκετά πλέον χρόνια,  με κοινωνικό προβληματισμό και δεδηλωμένες ριζοσπαστικές πολιτικές αφετηρίες, με άποψη και σεβασμό για την ιστορία του χιπ χοπ, με αγάπη κι ενδιαφέρον για τα διάφορα μέρη (από τη Λατινική Αμερική μέχρι τη Μεσόγειο) όπου οι άνθρωποι ξεσηκώνονται και γράφουν ιστορία, έχουν καταφέρει και οι ίδιοι να συμβάλλουν στις μικρές και μεγάλες σύγχρονες ιστορίες.

Μουσικά στο πρώτο άκουσμα ίσως βιαζόσουν να τους κατατάξεις προς low bap μεριά. Όχι άδικα ίσως, δεν είναι μόνο ο τρόπος που χειρίζονται τις μουσικές που πλαισιώνουν τους στίχους τους και τούμπαλιν, είναι και ότι είχαν σχέση με τον χώρο και δεν «κόψανε ποτέ καλημέρες» παρότι τράβηξαν γρήγορα την δική τους αυτόνομη πορεία. Ο ήχος τους πάντως εν τέλει και όσο κανείς εξοικειώνεται περισσότερο μαζί του, είναι δύσκολο να μείνει δεμένος στο λιμάνι του ρεύματος που θεμελίωσαν οι Active Member. Έχει τα δικά του γνωρίσματα κυρίως λόγω του ταξιδιού που επιχειρεί συχνά ανάμεσα στις διαφορετικές μουσικές ιστορίες των διαφορετικών τόπων που κάθε φορά επισκέπτονται. Τα beat μπλέκουν με τις διαφορετικές μουσικές παραδόσεις, πρωτότυπες μελωδίες λικνίζονται παρέα με κάποιες από τις ισχυρότερες εικόνες που μπορεί κανείς να σκεφτεί από το παρελθόν, το παρόν και -γιατί όχι;- το μέλλον: Το τελικό αποτέλεσμα στην ολότητά του είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον.

Αρκετά όμως μάλλον με τα ιδιαιτέρως καλά λόγια που ας το παραδεχτούμε μπορεί να οφείλονται και στην θετική προκατάληψη αυτού εδώ του μέσου αλλά και του γράφοντα, που έχουν την ευκαιρία να γνωρίζουν κάτι από τη φυσιογνωμία που έχουν οι Social Waste για το χιπ χοπ μέσα και από τη στήλη που διατηρεί ο Λεωνίδας Οικονομάκης, «Hip Hop Politics» στο «Περιοδικό για τη Διατάραξη της Κοινής Ησυχίας:

Ο Λεωνίδας Οικονομάκης είναι μέλος των Social Waste, υποψήφιος διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών επιστημών του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, και μέλος της συντακτικής ομάδας του ROAR Magazine. Το θέμα της διδακτορικής του διατριβής έχει να κάνει με τις πολιτικές στρατηγικές των Zapatistas και των cocaleros της Βολιβίας. Παράλληλα, ασχολείται και με την πολιτική διάσταση του χιπ χοπ σαν ερευνητής «από τα μέσα». Συνεργάζεται με ToPeriodiko.GR παρουσιάζοντας κάθε φορά, ιστορίες, εικόνες και ήχους από το hip hop ως μουσική των κινημάτων.

---

Με μια πειρατική γαλέρα στις 19 Μάρτη στην Αθήνα

---

Πέρασε ο καιρός λοιπόν και το ταξίδι ξαναρχίζει με μεγαλύτερη ένταση. Oι Social Waste βγάλανε καινούριο άλμπουμ και μας καλούν στην παρουσίαση του. Το όνομα αυτού «Με μια πειρατική Γαλέρα» και το ραντεβού δόθηκε για το Σάββατο 19 Μάρτη στο κέντρο της Αθήνας, στο ΙΛΙΟΝ plus.

Όπως γράφουν οι ίδιοι στο κάλεσμα για το live:

«Μαζί τους θα βρίσκονται τα Antipoina και ο Dj Magnum / Βαγγέλης D.St8 για να παρουσιάσουν καινούρια αλλά και παλιότερα τραγούδια της μπάντας, τραγούδια από την «Πειρατική τους Γαλέρα» αλλά και από τη «Γιορτή της Ουτοπίας», καθώς και από το πρότζεκτ που ετοιμάζουν από κοινού με τα Αντίποινα και αποκαλούν «Το χιπ χοπ της Μεσογείου», το οποίο είναι μια προσπάθεια να γίνει ραπ τραγούδι με μεσογειακά όργανα.

Οι Social Waste δημιουργήθηκαν το 1999 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Δεκαεφτάχρονοι τότε, μαθητές ακόμα, τράβηξαν αμέσως την προσοχή των active member, οι οποίοι τους πρότειναν να συνεργαστούν στα πλαίσια της ομάδας παραγωγής τους, της Freestyle Productions. Μετά από περιπλάνηση ετών στον κόσμο του ελληνικού hip hop, πολλές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, πολλά τραγούδια και εμπειρίες στη σκηνή, το 2004 αποχωρούν από τη Freestyle Productions, τηρώντας σιγή ιχθύος μέχρι και το 2013, οπότε αποφάσισαν να ξαναβγούν στο προσκήνιο. Το Νοέμβρη του 2013 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «Στη γιορτή της Ουτοπίας» και το Δεκέμβρη του 2015 το νέο τους άλμπουμ «Με μια πειρατική γαλέρα». «

Σίγουρα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναυλιακές στιγμές της φετινής χρονιάς για μας. Δεν τη χάνουμε και ίσως τα πούμε από κοντά. (Στις μεγάλες και μικρές γιορτές της ουτοπίας).

---

 - Από τα πρώτα τραγούδια πίσω στα χρόνια της εκκίνησης του νέου αιώνα:

---

Από το «ήταν ταξίδι» στο 2001:

Ο βασιλιάς πρώτος την κότευε σε κάθε φασαρία
Μαζί με ένα τσούρμο τσόγλανους μεγάλους
Πολιτικούς σφουγγοκωλάριους ποιους άλλους
Ράτσα κακιά κιαυτή σαν τους λεφτάδες
Και τις καπάτσες τους κυράδες που οργανώνουν ολυμπιάδες
Πήρα ανάποδες απόψε κι όλους τους πήρε η μπάλα
Για τα δικά μου φταίω εγώ οι άλλοι για τ’ άλλα

Όλα μου φταίνε.. κι όλα τα βρίζω
Αυτά που χάνω.. κι όσα κερδίζω
Όλα μου φταίνε.. κι όλα τα παίρνει η μπάλα
Για τα δικά μου φταίω εγώ.. οι άλλοι για τ’ άλλα

Μπροστά της εξάναβρισκα την παιδική χαρά
και σαν προφητή εκστατικό την άκουα να μιλάει

---

Τραγούδια μετά το 2001:

Δεν είμαστε όλοι μαζί ούτε στο ίδιο στο ίδιο καζάνι και μαγαζί
μες το hip hop δεν είναι μόνο παιδάκια και χαζοί,
αφόρητοι, ποζέρια, μάγκες του κώλου,
ανιστόρητοι, καταχραστές του συνόλου.

(…)Και τελικά αν αυτό είναι το hip hop to Ελληνικότότε δεν λέγεται hip hop αυτό που κάνω εγώ.

(…)Είναι και κάποιοι που έχουν άλλες απόψεις και σου λένε τελικά«Ρε μεγάλε γιατί;Να μην κονομήσουμε κι εμείς πέντε φράγκακαι πες μου ρε μάγκα τι πιστεύεις έ τι;»

Για αυτό κι εγώ κάπου κάπου και νιώθω ότι δεν ανήκω σε αυτή τη σκηνή,
άλλοτε πάλι με θεωρώ γρόθο που παίζω ακόμη σκιά στο πανί.
Και στο κοινό ρε απίστευτα πράγματα και λες δεν γίνετε να είναι τόσο γάματα
αλλά διαψεύδεσαι οικτρά και καπάκι μετά, λες «Τι θέλω εγώ και ασχολούμαι με αυτά»

Κάπου στη Ρούμελη λένε πως ζεις ακόμα
με τον Κωστούλα, τον Μπελή και τον Τζαβέλλα.
Το ακούς; Ακόμα σε ζητάει τούτο το χώμα.
Γι αυτό σου λέω, ανέβα στο άλογο κι έλα.

Θέλω να βλέπω να γελάς!
Γιατί εδώ πέρα που μας φέρανε
κάποιοι μας γέμισαν πίκρα, τα μάγια τους ρίχτα να παν στο καλό!
Θέλω να βλέπω να γελάς!
Κάτι που ποτέ δεν καταφέρανε
Εγώ τη λύση σου βρήκα, με ένα γέλιο όλα πνίχτα στο απέραντο γιαλό!

Με τον καιρό να ’ναι κόντρα,
Έχει τιμή σαν πετάς,
Να μένεις μόνος,
Να μένεις μόνος.

Τι να ’ναι κρίμα; ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κοίτα στο λύμα,
Θες προδοσία; Ψάξε την κόκκινη απραξία,
Ζητάς ρουφιάνο; Έχει πολλούς, τι να σου κάνω;
Θες παλικάρι; Ρώτα να μάθεις για τον Άρη.

---

Από το «Στη Γιορτή της Ουτοπίας»:

Θα’τανε κάποια Κυριακή, κάποια Δευτέρα
Σε κάποιο ποίημα του Λόρκα, στους πίνακες του Ριβέρα
Στη θάλασσα του Χικμέτ, στα λόγια του Γκαλεάνο
Και πριν καλά καλά σε βρω πάντα σε χάνω
Θα’τανε καθημερινή, μπορεί και αργία
Πλακάτ, πανό, «κράτος κλειστόν» και απεργία
Σε κάποιο στίχο του Άκη Πάνου, ή του Ρασούλη που φωνάζει
Κι όμως αλλάζει Κεμάλ, κι όμως αλλάζει

Είναι ένα θέμα που σε αφορά
Τούτος ο κόσμος δυο μάσκες φορά
Άλλη στο Νότο κι άλλη στο Βορά
Και δεν είναι όλα μια χαρά
Γι’ αυτό δε μπορώ τους μεγάλους του κόσμου
Που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν
Για να νικήσουν

Με το αγέρι στο Μαγκρέμπ θα ταξιδέψω
Αραβική θωριά και Βέρβερου το αίμα
Στην Καζαμπλάνκα μια βραδιά θα αλητέψω
Και στην Κασμπά μάταια θα ψάξω τη Φατέμα

Του Ατλαντικού θα διασχίσω τα νερά
Θα χαιρετίσω τη στεριά στο Κάπο Βέρντε
Και στο λιμάνι που συχνάζει η Αριστερά
Θα ρίξω άγκυρα για λίγο – Πόρτο Αλέγκρε

Γαλαζοκίτρινα θα βάψω τα πανιά
Θα καίει η φλόγα δυνατά στο σπαρματσέτο
Μπουένος Άιρες, πολύχρωμη γειτονιά
Και Boca Juniors ‘es un sentimiento’

---

Από το «Hip Hop της Μεσογείου» :

Το τραγούδι «Το hiphop της Μεσογείου» αποτελεί προπομπό του ομώνυμου πρότζεκτ των Αντιποίνων και των Social Waste, το οποίο βρίσκεται στα σκαριά. Στις συνθέσεις του θα πρωταγωνιστούν όργανα, μουσικές, και ρυθμοί μεσογειακοί. «Το hiphop της Μεσογείου σουλατσάρει στα στενά της Μασσαλίας ακροπατώντας πάνω σε ρυθμούς απ’ το Μαγκρέμπ. Στην Τύνιδα προκαλεί λαϊκό ξεσηκωμό, και μπαίνει στη μύτη του δικτάτορα στο Κάϊρο και τη Δαμασκό. Παίζει λαούτο στην Κρήτη και στον Ελικώνα γκάϊντα, ενώ στη Σεβίλλη «παίζουν αλέγκρο την καρδιά του» σε μια κιθάρα σπανιόλα. Σαμπλάρει Φεϊρούζ και Μάρκο Βαμβακάρη και ραπάρει τα κουπλέ και τα ρεφραίν του στα αραβικά, τα ελληνικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά, τα γαλλικά, τα σερβοκροάτικα, τα αλβανικά, τα καταλανικά, τα ανταλού, τα σάρντο, τα εβραϊκά, και τα τούρκικα. Μπεντίρ πολίτικα και καλαβρέζικα ταμπουρέλα του κρατούν το ρυθμό. Και στα grafiti του, «Ο Παύλος ζει»…»

---

Από το τελευταίο άλμπουμ «Με μια πειρατική γαλέρα» που παρουσιάζεται στις 19/3 στην Αθήνα:

Θα τον αλλάξουμε (με τον Γιάγκο Χαιρέτη):

Σου το χα πει κάποια βραδιά και δε σου φάνηκε χαζό
Τώρα στο κάνω τραγούδι με λόγια απλά να το θυμάσαι
Τα πρωινά που θα ξυπνάς τα βράδια που θα κοιμάσαι
Και λέει το κάθε του ρεφρέν λόγω τιμής
Το σάπιο κόσμο θα δεις, θα τον αλλάξουμε εμείς
Θα τον αλλάξουμε εμείς

Με μια πειρατική γαλέρα

Όταν θα φτάσουμε στα μέρη που ‘ναι πέρα
Σε εκείνο το νησί σε εκείνο το λιμάνι
Σε τούτη την παλιά πειρατική γαλέρα
Θα ‘μαστε όλοι μούτσοι κι όλοι καπετάνιοι
Όταν θα φτάσουμε στα μέρη που ‘ναι πέρα
Δε θα θυμάσαι από πού είχαμε σαλπάρει
Κι όταν θα πέφτει η νύχτα και θα φεύγει η μέρα
Όλο θα παίρνουμε κυνήγι το φεγγάρ

Ποτοσί με τον Κωσταντή Παπακωνσταντίνου:

Το Ποτοσί, λέει ο Γκαλεάνο, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου. Είχε τον ίδιο πληθυσμό με το Λονδίνο, μεγαλύτερο από τη Μαδρίτη ή τη Σεβίλλη. “Vale un Potosi”, αξίζει ένα Ποτοσί, λένε οι Ισπανοί ακόμα και σήμερα για τα ακριβά αντικείμενα. Λένε ότι με το ασήμι που εξήχθη από το Cerro Rico και έφευγε για την Ευρώπη, θα μπορούσε να χτιστεί μια ασημένια γέφυρα από το Ποτοσί μέχρι τη Μαδρίτη. Οι εργάτες στα ορυχεία βέβαια πέθαιναν νωρίς. Σήμερα το Ποτοσί είναι μια πόλη-φάντασμα. Το ασήμι τελείωσε και τα παλιά μεγαλεία έσβησαν. Οι εργάτες τα ορυχεία ψάχνουν ακόμη για ψήγματα ασημιού. Πεθαίνουν πριν φτάσουν τα 45 τους.

Κι ύστερα λέει σα να βρέθηκα στο σύγχρονο
Το Ποτοσί της φτώχειας μα και της δυσχέρειας
muchacho εδώ “ya, no hay plata” μου φωνάζανε
στου θανατά τα ορυχεία και της μιζέριας

Τα αστέρια λένε τα ψαρεύεις πυροφάνι
Και το κλειδί θα είναι κάτω απ’ το γεράνι
Η επανάσταση μονάχα έχει ουσία
όσο κρατάει μέχρι να γίνει εξουσία
Κι εσύ που έφυγες νωρίς που να γυρίζεις
Ποιους μαχαλάδες και ποια πέλαγα αρμενίζεις
Κι όποτε οι μπάτσοι ένα χαμόγελο ζητάνε
Τους λες «υπάρχει και ζεμπέκικο ρουφιάνε!»

---

INFO

---

Social Waste // info@socialwaste.org

πηγή:ΤοΠεριοδικό