ΓΑΣ Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΟΤΕ 2011

Τοποθέτηση της Πολιτιστικής Δημιουργίας - Συσπείρωσης στην ΓΑΣ του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΟΤΕ Ν. Αττικής 19 Μαρτίου 2011

Εισηγητής: Βίκυ Μιχαλακοπούλου

Η σημερινή Γενική Απολογιστική Συνέλευση συμπίπτει με την διαρκή και ανελέητη επίθεση που δέχονται οι μισθοί, οι εργασιακές σχέσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων εντός και εκτός ΟΤΕ.  Ο ελληνικός λαός σήμερα περισσότερο από ποτέ στη σύγχρονη ιστορία του δοκιμάζεται και βάλλεται από την διεθνή  κερδοσκοπία, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο την Ευρωπαϊκή Επιτροπή,  με την ανοχή  και συνενοχή  των ελληνικών κυβερνήσεων οι οποίες προσπαθούν να μεταφέρουν στις πλάτες του ελληνικού λαού βάρη και χρέη που δεν του αναλογούν. Ισοπεδώνουν μισθούς και συντάξεις καταλύουν εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί εδώ και χρόνια με αγώνες, καταλύουν κάθε έννοια δημοκρατίας, υποθηκεύοντας το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας για δεκαετίες.

Ο ελληνικός λαός που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι και παρήγαγε τη δημοκρατία και τον πολιτισμό, μετά την υπογραφή του μνημονίου από την Κυβέρνηση οδηγείται σε οικονομική εξαθλίωση και κατ επέκταση σε εθνική υποδούλωση.

Μέσα σε αυτό το γενικό κλίμα της επίθεσης που δεχόμαστε και αποκλειστική και κύρια ευθύνη έχει η κυβέρνηση, έρχεται η Διοίκηση του ΟΤΕ εκμεταλλευόμενη το κλίμα αυτό να  περάσει τα δικά της σχέδια με σκοπό να κρατήσει και  να επεκτείνει τα κέρδη της αδιαφορώντας για τον ανθρώπινο παράγοντα για τους ίδιους τους εργαζομένους της. Για όλα φταίνε οι κακοί υπάλληλοι.

Στα πλαίσια αυτά,  η διοίκηση του ΟΤΕ προχωρά σε 120 τρομοκρατικές, εκβιαστικές απολύσεις εργαζομένων στη Cosmote. Όλα δείχνουν ότι ακολουθεί χορός απολύσεων στον ΟΤΕ. Και τα μέσα ενημέρωσης αντί να ενημερώνουν τον κόσμο όπως οφείλουν, αντίθετα είτε τον αποπροσανατολίζουν, είτε τον αποβλακώνουν, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της εκάστοτε οικονομικής και πολιτικής ηγεσίας με την οποία διαπλέκονται. Βαφτίζουν μάλιστα τις απολύσεις ως εθελουσία και αποσιωπούν τις κινητοποιήσεις μας γιατί ο τζίρος από τις διαφημίσεις Cosmote, ΟΤΕ είναι μεγάλος - και η Κυβέρνηση από την άλλη λειτουργεί ως Πόντιος Πιλάτος αυτή η ίδια που πριν ένα χρόνο περίπου μας έλεγε για επιστροφή του ΟΤΕ στο δημόσιο.

Εμείς λοιπόν ως Πολιτιστικό και ως άνθρωποι των γραμμάτων, γνωρίζοντας καλά το παιχνίδι της Κυβέρνησης και αυτών που την εκπροσωπούν έχουμε χρέος να προασπίσουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων μας και να αποτελέσουμε το φάρο ενημέρωσης τόσο προς τους συναδέλφους μας όσο και γενικότερα προς όλο τον κόσμο. Να πρωτοστατήσουμε μαζί με το συνδικαλιστικό κίνημα στον αγώνα για να πάρουμε το δίκαιο στα χέρια μας.

 Περίμενα λοιπόν το σημερινό πρόγραμμα δράσης που κατατίθεται, πρωτίστως να κινείται σε αυτή την κατεύθυνση,  σε αυτή την φιλοσοφία των αγώνων, της ενημέρωσης, της συνειδητοποίησης, της αφύπνισης και του ξεσηκωμού, μετά τις δραματικές αλλαγές που συντελούνται τόσο στην κοινωνία μας γενικότερα όσο και στον ΟΤΕ ειδικότερα. Αντί αυτού, βλέπω ότι σαν να είμαστε «πέρα βρέχει», καμία αναφορά στα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν τους συναδέλφους μας και απειλούν τη ίδια την επιβίωση τους και επιβίωσή μας. Γιατί θα μου πείτε εδώ είναι πολιτιστικό είναι άλλων αρμοδιότητα και όλα αυτά… Και όμως στις δύσκολες στιγμές που ζούμε αυτός είναι ο ρόλος των ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων: να πρωτοστατήσουν στους αγώνες και να αφυπνίσουν τον κόσμο. Πίσω από κάθε συνάδελφο μπορεί να βρίσκεται ένα απολυμένο μέλος της οικογενείας του, ένα άνεργο, ή ένα μέλος που του έχουν πετσοκόψει το μισθό. Δεν είμαστε ξεκομμένοι από την κοινωνία και τα προβλήματά της είμαστε βαθιά μέσα σε αυτά.

Με αφορμή λοιπόν και την εξαγγελία των απολύσεων στη Cosmote, προτείνω από τη μία συνέχιση του αγώνα μαζί με τα συνδικαλιστικά όργανα για να μην περάσουν οι απολύσεις, ΑΓΩΝΑ έμπρακτο και ουσιαστικό με συνεχή πίεση από τη μεριά μας προς τη Διοίκηση αφού όπως «λέτε βλέπει με καλό μάτι το ΠΚ».

Και από την άλλη προτείνω να υπάρξει καταστατική πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία όσοι απολύονται από την εταιρεία και τον Όμιλο ΟΤΕ δεν χάνουν την ιδιότητα του μέλους του Πολιτιστικού μας κέντρου - για τους 120 συναδέλφους μας που απολύονται είναι το ελάχιστο δυνατό που μπορούμε να κάνουμε μαζί με τον αγώνα για να μην απολυθούν.

Συνάδελφοι και Συναδέλφισσες, το Πολιτιστικό μας Κέντρο με ευθύνη της πλειοψηφίας έχει αποκοπεί από τα κοινωνικά δρώμενα που συμβαίνουν γύρω μας και επηρεάζουν την ζωή μας. Πιστεύουμε ότι το Πολιτιστικό οφείλει να αναμιχθεί ενεργά στην κοινωνική ζωή της πόλης μας και να πάρει μέρος σε όλα τα κινήματα πολιτών που αναπτύσσονται και απαιτούν να σταματήσει η υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Κινήματα υπεράσπισης των ελεύθερων χώρων από την ασυδοσία των κερδοσκόπων, Κινήματα υπεράσπισης κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Κινήματα αλληλεγγύης στους μετανάστες και σε μειονεκτικές ομάδες πληθυσμού. Δεν γίνεται να καταστρέφονται πάρκα για να γίνουν γκαράζ και εμείς να σιωπούμε. Δεν γίνεται να γεμίζουν ταράτσες με παράνομες και επικίνδυνες κεραίες και εμείς να σιωπούμε. Δεν γίνεται να καταστρέφονται αρχαιολογικοί χώροι για να γίνουν χωματερές και εμείς να σιωπούμε. Το Πολιτιστικό μας Κέντρο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μέρος του κινήματος «Δεν Πληρώνω». Δεν πληρώνουμε διόδια για ανύπαρκτους και επικίνδυνους δρόμους. Δεν πληρώνουμε την παράλογη αύξηση στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών, ούτε συναινούμε στη συρρίκνωση και την ιδιωτικοποίησή τους. Αντιδρούμε στις συγχωνεύσεις στο κλείσιμο και την υποχρηματοδότηση των δημόσιων σχολείων. Αντιδρούμε στην επιβολή εισιτηρίου στα δημόσια νοσοκομεία. Αυτά τα ζητήματα που μας αφορούν σαν εργαζόμενους, σαν γονείς, σαν χρήστες κοινωνικών υποδομών, σαν πολίτες αυτής της πόλης και πρέπει να μπουν στην «ατζέντα» του Πολιτιστικού όπως μπήκαν η ερασιτεχνική δημιουργία, ο αθλητισμός, η ψυχαγωγία, το φιλειρηνικό κίνημα.

Και συνεχίζουμε με ένα θέμα που επίσης είναι φλέγον αυτό του συνεδρίου της UNION SKYPT που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάιο στην χώρα μας και για το επόμενο Συνέδριο που έρχεται. Αυτά λοιπόν που διαπιστώσαμε δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά, το όργανο αυτό δεν παράγει ουσιαστικό έργο, δεν έχει σαφή προσανατολισμό και στίγμα, που να βοηθάει και να επεκτείνει τη σύσφιξη σχέσεων μεταξύ των λαών των χωρών που συμμετέχουν, την ανταλλαγή ιδεών και πολιτισμού μεταξύ τους. Είναι ένας θεσμός, αποστειρωμένος και απομονωμένος από το κοινωνικό γίγνεσθαι και το κυριότερο με χαρακτήρα καθαρά τουριστικό και δημοσίων σχέσεων, παρά πολιτιστικό.   Τούτο δε αποδεικνύεται και αν διαβάσει κανείς το τεύχος περιοδικού μας  του Σεπτεμβρίου όπου γράφει ο Γραμματέας του Πολιτιστικού κος Κασόλας για το συνέδριο και αφήνω σε σας τις διαπιστώσεις σας… δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να αναφέρεται στα αξιοθέατα που επισκεφθήκαμε στην φιλοξενία μας και πόσο καλά περάσαμε..

Επίσης,  περιμέναμε μετά την πραγματοποίηση του συνεδρίου εμείς τα μέλη του ΔΣ που παρευρεθήκαμε, να εκθέσουμε τις απόψεις μας στο πρώτο ΔΣ που θα ακολουθούσε τον Ιούνιο δηλαδή. Μας είπαν λοιπόν από το Προεδρείο ότι δεν ήταν έτοιμα τα οικονομικά του Συνεδρίου και για αυτό θα το συζητήσουμε το θέμα από Σεπτέμβρη. Αντί αυτού αιφνιδιαστικά στο επόμενο ΔΣ του Ιουλίου συζητήθηκε το θέμα γνωρίζοντας ότι είναι περίοδος αδειών, «μεταξύ μας μεταξά» αφού έλειπαν τρία μέλη του ΔΣ που ήταν στο Συνέδριο εκτός της πλειοψηφίας «Πολιτιστικής Αλλαγής;» και συγκεκριμένα ο Βαγγέλης Ζαρέντης από την Δαπκε, ο Νάσος Αργυρίου από την ΑΣΕ και εγώ ως εκπρόσωπος τη πολιτιστικής Ενότητας.

Από το  επόμενο ΔΣ ζητήσαμε επανηλειμμένα να συζητηθεί το θέμα και η απάντηση ήταν ή αρνητική ότι αυτό έγινε τον Ιούλιο είτε- και μετά από πιέσεις -ότι θα συζητηθεί σε κάποιο από τα επόμενα ΔΣ.

Και ξέρετε συνάδελφοι και συναδέλφισσες πότε ήρθε να συζητηθεί το θέμα; όταν ήθελαν να τακτοποιήσουν  το επόμενο ταξιδάκι στο νέο συνέδριο της UNION. Μάλιστα χωρίς να είναι στην ημερήσια διάταξη σαν θέμα η οποία αυτή έλεγε ΓΑΣ και όχι UNION SKYPT.

Θεωρώ πρόκληση να πηγαίνουν μέλη του ΔΣ δωρεάν ταξίδια με χρήματα που πληρώνουν συνάδελφοί μας με πολύ δυσκολία αυτό τον καιρό με άλλοθι ένα συνέδριο που δεν είχε ποτέ στο παρελθόν έμπρακτο όφελος στα μέλη μας. Και να πηγαίνουν κάποια μέλη του ΔΣ που δεν έχουν προσφέρει στο Πολιτιστικό ή δεν δείχνουν διάθεση να προσφέρουν και είτε αποτελούν βιτρίνες στην καλύτερη των περιπτώσεων είτε στην χειρότερη θέλουν να επωφεληθούν με τέτοιου είδους ταξιδάκια. Και εγώ θα μπορούσα να πάω δωρεάν αλλά δεν το έκανα γιατί το θεωρώ πρόκληση και η συνείδησή μου δεν το επιτρέπει τόσο απέναντι σε αυτούς που με ψήφισαν όσο και σε αυτούς που δεν με ψήφισαν και είναι περισσότεροι.

Και ενώ σπαταλάμε εδώ τα χρήματα χωρίς δυσκολία, δυσκολευόμαστε να πάρουμε τις αποφάσεις για θέματα σωστής λειτουργίας όπως: καθαριότητα (ειπώθηκε από το γραμματέα να μην προχωρήσουμε σε πρόσληψη 2ης καθαρίστριας για οικονομικούς λόγους), κωλυσιεργία αγοράς νέων καρεκλών γιατί είναι επικίνδυνες αυτές που έχουμε, ώρες που ζητήθηκαν για την εύρυθμη λειτουργία κάποιων τμημάτων και δεν δόθηκαν, ειπώθηκε (από πρόεδρο και γραμματέα) να μην κάνουμε φέτος δύο κοπές πίτας αλλά μία για τα παιδικά τμήματα κάτι βέβαια που δεν πέρασε, πάγωμα της ανανέωσης του site και άλλα.

Επίσης για το κτιριακό ζήτημα δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε και ότι η DT δεν το θεωρεί ιδιοκτησία της και καλλιεργεί την αδράνεια και τον εφησυχασμό. Μέχρι και η ΟΜΕ ΟΤΕ έχει καταληκτική ημερομηνία παράδοσης του κτιρίου στην οδό Σταδίου. Το κλίμα αβεβαιότητας λοιπόν συνεχίζεται…

Ακόμη, οι προτάσεις για διασκέδαση σε νυκτερινά κέντρα αμφιβόλου ποιότητας αποτελούν και πάλι το επίκεντρο των δραστηριοτήτων του ΠΚ παρότι επανηλειμμένα έχουμε καταθέσει τις ενστάσεις μας.

Ζήτησα, ως νέο μέλος του ΔΣ, να ενημερωθώ για τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στο ΠΚ και να έχω πλήρη και αναλυτικά στοιχεία. Φθάσαμε στο τελευταίο ΔΣ πριν τη ΓΑΣ να μάθω ότι Πρόεδρος και Γραμματέας τα χειρίζονται εν λευκώ και ότι βέβαια υπάρχουν οι αποδείξεις για όλες τις εκδηλώσεις και δεν μπορούν να περάσουν στα οικονομικά γιατί το ΠΣ δεν μπορεί να εισπράττε,ι αλλά δεν έρχονται προς ενημέρωση των μελών του ΔΣ . Δική μας άποψη είναι ότι υπάρχει θέμα οικονομικής διαφάνειας και σοβαρό κενό πληροφόρησης και επομένως,  είτε δεν θα πραγματοποιούνται εκδηλώσεις είτε αν συνεχίσουν να γίνονται θα έχουμε πλήρη και αναλυτικά στοιχεία κάθε μήνα στο ΔΣ αλλιώς εμείς ως παράταξη δεν θα τα ψηφίζουμε. Επίσης θέλουμε ενημέρωση και πριν την εκδήλωση, ότι έχει  εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την αίθουσα από την τάδε υπηρεσιακή λειτουργία ή συνδικαλιστικό όργανο και έχει ζητήσει αυτό και αυτό.

Έχουμε κατά επανάληψη τονίσει και από αυτό το βήμα, ότι μας ενδιαφέρουν οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και πιστεύουμε ότι θα έπρεπε το Πολιτιστικό μας Κέντρο να έχει ως ανώτερο όργανο την Γενική Συνέλευση των μελών του και όχι μια αδιάφορη και επετειακή συνέλευση αντιπροσώπων. Τα πρωτοβάθμια σωματεία του ΟΤΕ υιοθέτησαν τις αντιπροσωπευτικές συνελεύσεις γιατί έχουν Πανελλαδικό χαρακτήρα και αντικειμενική δυσκολία συγκρότησης Γενικής Συνέλευσης. Εμείς όμως συνάδελφοι είμαστε Πολιτιστικό Κέντρο Νομού και συνεπώς δεν υπάρχει σοβαρός λόγος ύπαρξης Γ.Α.Σ. Άλλη μία φορά ζητάμε να γίνει επιτέλους καταστατική αλλαγή για να διορθώσει μια καταφανώς λανθασμένη επιλογή

Με αφορμή το «μαγείρεμα» που έγινε στο υπό διαμόρφωση Τμήμα Μπάσκετ θα ήθελα να πω κάτι, που κατ΄επανάληψη το έχουμε τονίσει, ότι η πλειοψηφία οφείλει να σέβεται την μειοψηφία.

Όπως είπε Ο ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ: Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δίκιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει. Δημοκρατία δεν σημαίνει ότι η μειοψηφία έχει άδικο. Σημαίνει πως ενώ σέβεται την κυβερνητική πλειοψηφία, υψώνει δυνατά τη φωνή της κάθε φορά που νομίζει οτι η πλειοψηφία έχει άδικο ( ή ακόμη χειρότερα όταν αντιτίθεται στους νόμους, την ηθική και τις αρχές της δημοκρατίας ), και οφείλει να το πράττει δυναμικά, γιατί αυτή είναι η εντολή των πολιτών. Οταν η πλειοψηφία υποστηρίζει ότι έχει δίκιο και η μειοψηφία δεν αντιδράει, τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο. ΕΜΕΙΣ Ως ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΜΕ!!!

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,  θέλει όραμα και ιδεολογία ο πολιτισμός. Θέλει κέφι μεράκι όρεξη και γνώσεις. Εμείς αυτά τα έχουμε και σε συνδυασμό με το ότι δεν ανακαλύψαμε τώρα τον πολιτισμό για να πιάσουμε μία καρέκλα αλλά ήταν και είναι μία μακρόχρονη πορεία και αναζήτηση, προσπαθήσαμε ανιδιοτελώς και καλοπροαίρετα πάντα, αλλά και χωρίς φόβο και αναστολές, να παρθούν εκείνες οι αποφάσεις που σκοπό έχουν τη βέλτιστη λειτουργία του ΠΚ, με γνώμονα  αρχές και αξίες προς όφελος των εργαζομένων. Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε κα στο μέλλον.

Η «Δεύτερη Ζωή» του Γιάννη Κανίογλου

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η έκθεση του συνάδελφου και φίλου Γιάννη Κανίογλου  στη Δημοτική Καπναποθήκη Καβάλας από τις 7 έως τις 17 Δεκεμβρίου 2010. Ο καλλιτέχνης, που ζωγραφίζει σε ιδιαίτερες επιφάνειες όπως πέτρες, κορμοί, νεροκολοκύθες, ασκεί «ατύπως» χρέη δασκάλου ζωγραφικής στους μαθητές της Νέας Περάμου. Ωστόσο για πρώτη φορά αποφάσισε να εκθέσει στο κοινό τα έργα του. Η έκθεση του Γιάννη Κανίογλου είχε αναδρομικό χαρακτήρα και παράλληλα παρουσίασε τη νέα σειρά των έργων του.
Ο τίτλος της έκθεσης «Δεύτερη Ζωή» επιλέχθηκε προκειμένου να αποδειχθεί πως κάποια υλικά της φύσης αντί να απαξιώνονται και να πετιούνται, μπορούν άνετα να διανύσουν μια δεύτερη ζωή γεμάτη χρώματα και να γίνουν χρηστικά. Ο καλλιτέχνης προσκάλεσε  εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές να επισκεφτούν το χώρο ώστε να συζητήσουν μαζί του για τα έργα του. Η τέχνη δεν είναι μόνο μέθοδος τέρψης, αλλά είναι και η αναγνώριση μιας δεύτερης ευκαιρίας σε διάφορα παλιά υλικά. Εξάλλου, υπάρχουν καλλιτέχνες που προμηθεύονται τα δικά τους υλικά κυριολεκτικά από τα σκουπίδια και τα μετατρέπουν σε έργα τέχνης.

Ο Γιάννης Κανίογλου αντλεί την έμπνευσή του από τη φύση και τα υλικά της, πάνω στα οποία φροντίζει να προσθέτει τη δική του πινελιά.

Δείτε εδώ το Blog της «Δεύτερης Ζωής» 

και εδώ δείτε το φωτογραφικό άλμπουμ της έκθεσης

Τηλεόραση, φίλος ή εχθρός;

Τηλεόραση, φίλος ή εχθρός;

Γράφει η Βίκυ Μιχαλακοπούλου, μέλος του Δ.Σ. και υπεύθυνη των Παιδικών Τμημάτων του Πολιτιστικού Κέντρου

Πάρα πολλοί  από εμάς έχουμε καθιερώσει την τηλεόραση σε τρόπο ζωής και την έχουμε αναγάγει σε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πόσο μας ωφελεί όμως αυτή η σχέση εξάρτησης;

Σήμερα ακόμα πιο έντονα κυριαρχούν στην τηλεόραση, φθηνές και πρόχειρες παραγωγές και μας έχουν κατακλύσει πάσης φύσεως  reality, όπως Top Model Super Idol κλπ . Η νεολαία είτε επηρεάζεται από αυτά είτε αναγκάζεται να περάσει από τη δοκιμασία τους…. Αυτά είναι τα πρότυπα και τα μηνύματα που εισβάλλουν με ευκολία στο σπίτι μας και στο μυαλό μας. Εύκολο χρήμα, προβολή, εξωτερική εμφάνιση, κλπ. Ελάχιστες εκπομπές κάνουν λόγο για αξίες, ιδανικά, προσπάθεια, αγώνα για ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, μόρφωση, προβολή ικανών και μορφωμένων ανθρώπων που πέτυχαν και διέπρεψαν εντός και εκτός Ελλάδας .

Ποιο δημοσιογραφικό κριτήριο επιβάλλει να ιεραρχούνται ως ειδήσεις σπουδαιότερες  η προσωπική ζωή  οι κόντρες και τα κουτσομπολιά των λεγόμενων celebrities και να μην προβάλλονται άνθρωποι άξιοι, από διάφορους χώρους όπως επιστήμονες, καλλιτέχνες κλπ που διαπρέπουν βραβεύονται για το έργο τους ή ανοίγουν νέους δρόμους με τις ανακαλύψεις και τις έρευνες τους.

Σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του μουσικοσυνθέτη Θάνου Μικρούτσικου, «το ευτελές κυριαρχεί στην τηλεόραση και έχει μειώσει κατά πολύ το γούστο του Μέσου Έλληνα».

Αλλά και παλαιότερα, ο Άρης Φακίνος το 1994 απαντώντας στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει ποιοτική τηλεόραση, είπε ότι «πρέπει να σταματήσουμε να αναζητούμε ήλιο τα μεσάνυχτα και παρθένες στα πορνεία». Είναι οριακή αυτή η θέση, είναι όμως και αφελής η αντίληψη που υποστηρίζει ότι «η τηλεόραση είναι αυτή που είναι, γιατί έτσι την προτιμούν οι πολίτες, αφού έχουν δικαίωμα επιλογής και αν δεν τους αρέσει μπορούν να την κλείσουν ή να αλλάξουν κανάλι.

Η πρόταση για εναλλακτικές μορφές τηλεόρασης, θα είχε νόημα αν αυτές υπήρχαν. Βλέπουμε όμως μια εκπληκτική ομοιότητα των τηλεοπτικών προϊόντων . Όλα μοιάζουν: ειδήσεις, ενημερωτικές εκπομπές ριάλιτι  σόου, όλα. Ο συναγωνισμός δεν είναι για το καλύτερο αλλά για το χειρότερο με μοναδικό σκοπό την τηλεθέαση.

 Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, όπως ποιοτικές δημοσιογραφικές εκπομπές και σειρές που ενισχύουν την άποψη, ότι δεν φταίει κατά κύριο λόγο το μέσο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τον χρησιμοποιούν, ακριβώς γιατί είναι μεγάλη και τρομερή η ιδεολογική του δύναμη.

Kaι ο Umberto Eco σε βιβλίο του, υποστηρίζει ότι «πριν αρκετά χρόνια ακόμη, όποιος ήθελε  πάρει την πολιτική εξουσία σε μία χώρα, δεν είχε παρά να αποχτήσει τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Τα τελευταία χρόνια, μια χώρα ανήκει σε αυτόν που ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης και όχι μόνο οι ειδικοί, αλλά ακόμη και το πλατύ κοινό αντιλαμβάνεται ότι ζει στην εποχή των επικοινωνιών.

Ο συνεχής βομβαρδισμός πληροφοριών-ειδήσεων έχει ως αποτέλεσμα τα μηνύματα να ισοπεδώνονται, να χάνουν τις διαφορές τους και ο δέκτης τελικά να αδιαφορεί για το περιεχόμενό  τους, οδηγώντας τον σε ναρκωτική παθητικότητα. Με άλλα λόγια, ο συνεχής βομβαρδισμός μας καθιστά παθητικούς δέκτες και αλλοιώνει την κρίση μας.

Ιδιαίτερα στις μέρες μας, μετά την υπογραφή του Μνημονίου από την Κυβέρνηση,  που καταδίκασε τον ελληνικό λαό σε οικονομική υποδούλωση, με ότι αυτό συνεπάγεται για μας αλλά κυρίως για τα παιδιά μας, ο ρόλος τη τηλεόρασης και αυτών που την εκπροσωπούν (με ελάχιστες εξαιρέσεις), είναι ακόμα πιο καθοριστικός και μεγάλος, στο σχέδιο χειραγώγησης των πολιτών. Μεγάλο -δημοσιογράφοι αντί να υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού όπως οφείλουν,  μας αποβλακώνουν και μας αποπροσανατολίζουν, εξυπηρετώντας τα σχέδια της  εκάστοτε πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Αυτοί που με τη δική μας τηλεθέαση πληρώνονται αδρά, καθοδηγούν κάθε φορά τον κόσμο δήθεν για το καλό του, εναντίον μιας κατηγορίας εργαζόμενων ή μιας κοινωνικής ομάδας, αποσιωπώντας τους πραγματικούς υπαίτιους.

Και ένα μεγάλο τμήμα του λαού κάθεται αδρανές στον καναπέ του, λες και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους και εις βάρος του, δεν τον αφορούν και είναι απλά τηλεοπτική ταινία.

Ένα μεγάλο τμήμα του λαού λειτουργώντας σαν υπνωτισμένο,  ξέχασε να συζητάει, να επικοινωνεί, να πολεμάει, ν’ αγωνίζεται, να βγαίνει στους δρόμους, να διεκδικεί το δίκιο του και να πιστεύει στη δύναμή του …

Μήπως είναι καλύτερα να βγούμε να ζήσουμε, να αγωνισθούμε και να διεκδικήσουμε τη δική μας ζωή όπως την αξίζουμε, με οποιοδήποτε τρόπο (όπως είναι μία βόλτα, η παρέα  αγαπημένα πρόσωπα, το διάβασμα ενός βιβλίου, η κοινωνική επαφή σε διάφορους χώρους, όπως π.χ. το Πολιτιστικό μας, ο αγώνας, η διεκδίκηση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας) και όχι μέσα από το γυαλί; Η ζωή είναι δική μας και είναι μικρή - αξίζει να την χαραμίζουμε;

Και κλείνω με μία φράση ενός φίλου:

Η ζωή είναι υπέρτατη αξία μην την αφήνεις να περνά στα χαμένα…

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ

Αναδημοσίευση απο την "Εποχή"

«Η Αριστερά χωρίς ιδέες δεν έχει τίποτε να μας πει»

Μια συζήτηση του Ζοζέ Σαραμάγκου, που πρόσφατα χάσαμε, έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον, ιδίως όταν περιστρέφεται γύρω από το ρόλο των ιδεών και των αξιών, τη συμπεριφορά των διανοουμένων, γύρω από την πολιτική και τους κινδύνους που κρύβει σήμερα για τη δημοκρατία, και, βέβαια, για την αριστερά, τις αστοχίες της, τις ευθύνες, αλλά και τον εν δυνάμει αναγεννητικό ρόλο της.
 Με τον Ζοζέ Σαραμάγκου συνομίλησε ο Πάολο Φλόρες ντ’ Αρκάις από τις στήλες του «Il Fatto Quoti diano», με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του «Τετράδιο» στην Ιταλία, πριν από μερικούς μήνες. Στο σημερινό φύλλο δημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της.
Φλόρες ντ’ Αρκάις: Στο βιβλίο σου αφιέρωσες πολλές σελίδες στον δικαστή Μπαλτασάρ Γκαρθόν, που μας βοήθησε να κατανοήσουμε τι σημασία έχει «να μη γίνουμε δειλοί ούτε μια φορά, για να μη γίνουμε δειλοί για πάντα». Ο δικαστής Γκαρθόν, υπογραμμίζεις, έχει γίνει στόχος, γιατί τροφοδοτεί τις ελπίδες εκείνων που θέλουν μια δικαιοσύνη «ίση για όλους». Είναι η ίδια στοχοποίηση που υπήρξε στην Iταλία ενάντια στους δικαστές των Καθαρών Χεριών, και εξακολουθεί να υπάρχει ενάντια στους δικαστές που αγωνίζονται κατά της μαφίας, ή που ξεσκεπάζουν διαπλοκές μεταξύ εγκλήματος, επιχειρήσεων, θεσμών (βλέπε την τελευταία περίπτωση, τον Ντε Ματζίστρις, που αναγκάστηκε να απαρνηθεί την τήβεννο του δικαστή και να βάλει υποψηφιότητα στις Ευρωεκλογές). Και όμως, κάποτε “ο νόμος και η τάξη” ήταν η σημαία της δεξιάς (τουλάχιστον στα λόγια). Μήπως τους προνομιούχους και τους αντιδραστικούς τούς ενδιαφέρει μόνο η “τάξη” της αυθαιρεσίας, στο όνομα του “νόμου”;
Σαραμάγκου: Στην ουσία δεν πρέπει να συγχέουμε το νόμο και τη δικαιοσύνη. Ο νόμος μπορεί να στρέφεται ενάντια στην ελευθερία, η δικαιοσύνη μπορεί να χάσει τη φύση της στην καθημερινή της εφαρμογή. Ο νόμος και η δικαιοσύνη είναι εργαλεία που έχουν ανάγκη από μια συνεχή, αδιάκοπη, ακούραστη αναθεώρηση εκ μέρους των συνειδητοποιημένων πολιτών. Δεν ξέρω με ποιον τρόπο είναι δυνατό να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, όμως πρέπει να βρούμε τον τρόπο να εμπνεύσουμε στους δικαστικούς θεσμούς τον πόθο για δικαιοσύνη που χαρακτήριζε πάντα το ανθρώπινο είδος. Δεν έχω στο νου μου μια ιδανική κοινωνία, έχω στο νου μου μια ελεύθερη κοινωνία, ικανή να διορθώνει από μόνη της το έργο της. Ο ρόλος της παιδείας πρέπει να είναι θεμελιώδης, αλλά ακριβώς γι’ αυτό είναι αναγκαίο να μεταρρυθμιστεί όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η περίφημη φράση που γράφτηκε στους τοίχους της Σορβόννης, «απαγορεύεται η απαγόρευση», που φαινομενικά είναι τόσο επαναστατική, πρόσφερε κακή υπηρεσία στη δημοκρατία.

Φλόρες ντ’ Αρκάις: Έχεις γράψει δύο υπέροχες σελίδες για μια αινιγματική και αναπάντεχη συνάντηση με τον κόσμο της καμόρας. Τις έχεις αφιερώσει στον αγώνα και στο θάρρος του Ρομπέρτο Σαβιάνο, και συνεπώς στο γεγονός ότι ο συγγραφέας είναι αναγκαίο, ακόμη και με κίνδυνο να «καταδικαστεί σε θάνατο», όπως ο Ρούσντι, όπως ο Σαβιάνο, να μην ξεχνά ότι είναι πρώτα απ’ όλα ένας πολίτης. Σήμερα η «ενιαία σκέψη» χλευάζει τον αγωνιστή διανοούμενο, που είναι εξάλλου όλο και πιο σπάνιος. Μα η αδιαφορία πολλών συγγραφέων και διανοούμενων δεν είναι ένα από τα στοιχεία της κρίσης των δημοκρατιών; 
Σαραμάγκου: Πιστεύω ότι είναι μια από τις αιτίες, αλλά όχι η μόνη. Η δημοκρατία που υπάρχει στ’ αλήθεια, πρέπει να κρίνεται και να ξανασυζητιέται κάθε μέρα, γιατί κάθε μέρα υποβαθμίζεται κι από λίγο. Ζούμε μια σειρά από κρίσεις που ενισχύουν η μια την άλλη: κρίση των αρχών, κρίση της οικογένειας, κρίση των ηθών, ηθική κρίση γενικά, και ο κατάλογος θα μπορούσε να μην έχει τέλος. Κατά την κρίση μου, μια αδιάφορη κοινωνία σαν τη δική μας δύσκολα μπορεί να γεννήσει αγωνιστές συγγραφείς και διανοούμενους. Δεν είμαστε καθοδηγητές των μαζών, αλλά, αντίθετα, πολλές φορές τις αφήνουμε να μας καθορίζουν. Αν η δημοκρατία είναι σε κρίση, ας αναλάβουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης, αλλά ας αντιμετωπίσουμε και τις ευθύνες των άλλων, δεν είμαστε οι μοναδικοί υπεύθυνοι.

Φλόρες ντ’ Αρκάις: Η Ιταλία είναι στην 44η θέση στον κατάλογο των χωρών με ελεύθερο τύπο. Όμως είναι επίσης η χώρα όπου γίνονται επιτυχημένες μαζικές διαδηλώσεις διοργανωμένες. Σου φαίνεται μανιχαϊστικό να μιλάμε για δύο Ιταλίες;
Σαραμάγκου: Σε κάθε χώρα υπάρχουν τουλάχιστον δύο χώρες, καμιά φορά και τρεις ή τέσσερις. Παρόλα αυτά, όσο κι αν είναι σημαντική μια διαδήλωση, δε νομίζω ότι πρέπει να τη θεωρήσουμε ως την προαναγγελία μιας επικείμενης αλλαγής.  Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η καθημερινή δράση που κρατά ξύπνια την προσοχή των πολιτών και επιτρέπει γρήγορες απαντήσεις. Έχω ακόμη ζωντανή στη μνήμη μου την πορτογαλική επανάσταση, η οποία σε κάποιες περιστάσεις έμοιαζε να μην είναι καθόλου σε θέση να αντιμετωπίσει τη διαφοροποίηση της πραγματικότητας.

Φλόρες ντ’ Αρκάις:  Στο ουσιαστικό «κακούργος» ή  «εγκληματίας» τα λεξικά έχουν τον ορισμό: ένοχος για αδικήματα (ή εγκλήματα, ή αδικοπραγίες). Ο Μπερλουσκόνι αναγνωρίστηκε ένοχος πολλές φορές. Όμως, αν κανείς στην τηλεόραση τολμήσει να τον αποκαλέσει με τον τίτλο που του αξίζει (τελευταία ο βουλευτής ντι Πιέτρο), εξαπολύεται ένας σαματάς από διακοπές και απειλές. Ως συγγραφέας και δημοκράτης, τι εντύπωση έχεις απ’ αυτή την ανατροπή του νοήματος των λέξεων, στην οποία υποτάσσονται σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης στην Ιταλία, για να ευχαριστήσουν τον Μπερλουσκόνι;
Σαραμάγκου:  Ο λόγος είναι ένα από τα πρώτα θύματα του δεσποτισμού κάθε χρώματος. Δυστυχώς, είναι η ίδια η κοινωνία που συνεργάζεται με ψεύτικη αθωότητα σ’ αυτή την επιχείρηση πολιτικού καλλωπισμού, που ξεκινά από ψηλά. Όμως οι μεγαλύτεροι ένοχοι είναι τα μέσα επικοινωνίας, που υιοθετούν πρόθυμα τη φωνή του αφέντη, ακόμη και όταν δίνουν την εντύπωση ότι την αντιμάχονται. Η διαδικασία εξαπάτησης στην οποία υποβαλλόμαστε μόνιμα, έχει πολλά κεφάλαια. Η εξαχρείωση του λόγου είναι αναμφίβολα ένα απ’ αυτά και σίγουρα δεν είναι από τα λιγότερο απειλητικά.

Φλόρες ντ’ Αρκάις:  Είναι πια γνωστό ότι το «Τετράδιο» έπρεπε να βγει από τις εκδόσεις Εinaudi, που όμως δεν το δέχτηκαν. Δεν σου ζητάω μια κρίση για τη διεύθυνση της Einaudi, είσαι πολύ «κύριος» για να τα βάλεις με τους απροστάτευτους. Όμως στην Ιταλία υπάρχει πλέον ένα πρόβλημα εθελοδουλείας που εξαπλώνεται. Τι θεωρείς πιο επικίνδυνο για την εξάπλωση ενός αντιδημοκρατικού καθεστώτος;
Σαραμάγκου:  Κατά τη γνώμη μου είναι πιο επικίνδυνη η εθελοδουλεία που μετατρέπει τον υπόδουλο σε συνεργό. Εκτός των άλλων, για τον «αρχηγό» η εθελοδουλεία είναι το πιο επωφελές πράγμα, γιατί του παραχωρεί το άλλοθι να αρνηθεί κάθε λογοκρισία, να αρνηθεί ότι διέταξε ποτέ κάποιον να απαγορεύσει ετούτο ή το άλλο. Πιστεύω ότι αυτή ήταν η περίπτωση της Einaudi. Η υπερβολική σύνεση των διευθυντών της έφθασε στο σημείο να τους αναγκάσει να κάνουν κάτι που κανείς δεν τους είχε επιβάλει.

Φλόρες ντ’ Αρκάις: Στην Ιταλία η αριστερά, κάθε φορά που επιλέγει μια «μετριοπαθή» θέση (στην πραγματικότητα θέση υποτέλειας), ψέλνει το τροπάρι της αναγκαίας επιλογής «του μικρότερου κακού» και ζητά να αρκεσθούμε στα λίγα. Όμως, ήδη πριν από μισό αιώνα, καταγγέλλοντας το εντεινόμενο κλίμα του μακαρθισμού, η Χάνα Άρεντ θύμιζε «την πολύ στενή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο λιγότερο κακό και στο μεγαλύτερο κακό», γιατί «χωρίς να μας προστατεύουν από τα μεγαλύτερα κακά, τα μικρότερα κακά μάς οδήγησαν αναμφίβολα στα πρώτα». Εσύ παρακολουθείς με προσοχή την ιταλική πολιτική. Πώς εξηγείς τον μαζοχισμό των ηγετών της αριστεράς;
Σαραμάγκου: Πιστεύω ότι λίγοι σκέφτηκαν ότι αυτό που συμβαίνει τώρα ίσως έχει τις ρίζες του στον ιστορικό συμβιβασμό. Δεν είμαι ειδικός στην ιταλική πολιτική, όμως είχα πάντοτε την εντύπωση ότι με τον ιστορικό συμβιβασμό άρχισε η παρακμή της ιταλικής αριστεράς. Αν κάνω λάθος, θα μου άρεσε να μου το αποδείξουν. Στο διάβα του χρόνου, αυτό που κανείς θα μπορούσε να θεωρήσει εκείνη την εποχή ως μια πράξη πατριωτισμού, μετατράπηκε σε μια πολλαπλή διαδικασία διαφθοράς σε διαφορετικά επίπεδα, που τελικά έκανε την Ιταλία να γίνει το κατ’ εξοχήν παράδειγμα για το πού μπορεί να σε φέρει η ανικανότητα να εκτιμάς τις συνέπειες μιας επιλογής.

Φλόρες ντ’ Αρκάις:  Η αριστερά στην Ευρώπη ηττάται συχνότερα. Αλλά ακόμη κι όταν νικά, προετοιμάζει την επόμενη ήττα της υλοποιώντας ένα δεξιό πρόγραμμα. Μοιάζει να έχει απαρνηθεί το καθήκον να υλοποιήσει (ή τουλάχιστον να προσεγγίσει) και τις τρεις περίφημες αξίες: «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη». Η λέξη «ισότητα» έχει εκτοπιστεί από το λεξιλόγιο των αριστερών πολιτικών, σαν να πρόκειται για μια αρρώστια. Όμως, χωρίς τον αγώνα για την ισότητα σε τι μπορεί να χρησιμέψει μια αριστερά; Και μήπως οι ήττες της οφείλονται ακριβώς σ’ αυτή την προδοσία;
Σαραμάγκου:  Αν είναι έτσι, το πρόβλημα θα λυθεί δύσκολα. Ένα θέμα είναι να υπόσχεσαι την ισότητα, άλλο είναι να την υλοποιήσεις. Αν θέλουμε, μπορούμε πάντα να βρούμε λόγους για να αναβάλλουμε τη συγκεκριμενοποίηση της πιο μεγάλης υπόσχεσης. Το φοβερότερο ελάττωμα της αριστεράς σε διεθνές πεδίο είναι πάντως η απουσία ιδεών. Η δεξιά δε χρειάζεται ιδέες για να κυβερνήσει (ο Μπερλουσκόνι δεν έχει καμία), ενώ η αριστερά αν δεν έχει ιδέες, δεν έχει πια τίποτε να πει στους πολίτες. Αν δεν κάνω μεγάλο λάθος, αυτό είναι το κεντρικό πρόβλημα.

Φλόρες ντ’ Αρκάις:  Ο αντιφασισμός είναι η σύγχρονη ρίζα της δημοκρατίας στην Ευρώπη, ακριβώς όπως ο διαφωτισμός και οι μεγάλες «αστικές» επαναστάσεις αποτελούν τη πιο μακρινή της ρίζα.  Μιας που γίνεται μεγάλη κουβέντα για να εισαχθεί στο Ευρωσύνταγμα μια αναφορά στις πολιτιστικές και ιστορικές ρίζες της Ευρώπης, μήπως θα έπρεπε να απαιτήσουμε την αναφορά σ’ αυτές τις ρίζες, το διαφωτισμό και την αντίσταση;
Σαραμάγκου:  Υπάρχουν πολλοί συμβιβασμοί, πολλά βρόμικα παιχνίδια στην υψηλή και στη χαμηλή πολιτική, για να βρει κανείς το θάρρος να το προτείνει. Πιστεύω μάλιστα ότι στην Ευρώπη ο φασισμός θα επιτεθεί δυναμικά στα προσεχή χρόνια και ότι πρέπει να προετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε το μίσος και τη δίψα για εκδίκηση που τρέφουν οι φασίστες. Ας είναι ξεκάθαρο, θα παρουσιαστούν με ψευδο-δημοκρατικές μάσκες, και ορισμένες απ’ αυτές κυκλοφορούν ήδη ανάμεσά μας. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας εξαπατήσουν.
Απόδοση: Τόνια Τσίτσοβιτς

Ενα Film για τον Μαρξισμό από τον Phil Collins

Με αφορμή την οικονομική κρίση του τελευταίου χρόνου και με την κεφαλαιοκρατία να φαίνεται λιγότερο υγιής από ποτέ, ο Βρετανός καλλιτέχνης Phil Collins, στα πλαίσια ενός μικρού μήκους φιλμ που ετοιμάζει, αναζητάει τους πρώην καθηγητές του μαρξισμού στη Ρωσία και τη Γερμανία με σκοπό να ακούσει τις απόψεις τους και τις προοπτικές τους σε έναν κόσμο χωρίς σοσιαλισμό.

«Φέτος είχαμε την 20η επέτειο από την πτώση του τείχους του Βερολίνου και αναλογιζόμενος τις αλλαγές που έγιναν στη Ευρώπη τα τελευταία 20 χρόνια άρχισα να αναρωτιέμαι τι συνέβη στους καθηγητές του μαρξισμού μετά το 1989. Δούλεψαν ξανά σαν καθηγητές; Βρήκαν νέες δουλειές;», δήλωσε ο Collins σε τηλεφωνική συνέντευξη.

Σύμφωνα με τον ίδιο υπάρχει ένα ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την Μαρξιστική οικονομική θεωρία τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και τη Γερμανία. Το πρώτο μέρος της δουλειάς του Βρετανού θα περιλαμβάνει βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις με πρώην Ρώσους και Ανατολικογερμανούς καθηγητές του μαρξισμού και του λενινισμού.

«Δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνουν τώρα αυτοί οι άνθρωποι. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μου πουν κατά πόσο άλλαξε η σχέση τους με το μαρξισμό στο πέρασμα των χρόνων, εφόσον φυσικά έγινε αυτό, σε πια δεκαετία τον πίστεψαν περισσότερο και πότε άρχισαν να τον απομυθοποιούν», δηλώνει ο Collins.

Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, τα παιδιά άρχιζαν να μελετούν τον μαρξισμό και το λενινισμό από το σχολείο ως τμήμα της ιστορίας και συνέχισαν στο πανεπιστήμιο όπου ο μαρξισμός διδασκόταν με διαφορετικούς τίτλους, όπως η μαρξιστική-λενινιστική φιλοσοφία, η πολιτική οικονομία, ο επιστημονικός κομμουνισμός και ο ιστορικός και διαλεκτικός υλισμός.

Ένας πρώην καθηγητής του μαρξισμού που δεν έχει παραπλανηθεί από τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο σκέψης είναι ο Boris Kagarlitsky, ο οποίος είναι πολιτικός σχολιαστής καθώς και διευθυντής του Ιδρύματος Παγκοσμιοποίησης και Κοινωνικών Κινημάτων. Ο κ. Kagarlitsky εμφανίζεται δύσπιστος στο αν θα βρεθούν πραγματικοί καθηγητές του μαρξισμού.

«Δεν ξέρω κανέναν που δίδασκε τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία πριν από το 1991 και να πέρασε άσχημα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι απλά έγιναν πολιτικοί επιστήμονες και άρχισαν να διδάσκουν τον αντι-κομουνισμό. Δεδομένου ότι κανένας από αυτούς δεν πίστεψε ποτέ στο μαρξισμό, το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν την επιγραφή στην πόρτα του πανεπιστημιακού τμήματός τους και να γράψουν πολιτική επιστήμη», δήλωσε ο κ. Kagarlitsky.

«Σήμερα στη Ρωσία, υπάρχουν τόσοι πολιτικοί επιστήμονες όσοι ήταν κάποτε οι καθηγητές του μαρξισμού. Αυτοί οι άνθρωποι αποτέλεσαν κάποτε εργαλείο της κυβερνητικής προπαγάνδας και αυτό συνεχίζουν να είναι και σήμερα», πρόσθεσε.

Παρόλα αυτά ο κ. Collins θα ζητήσει βοήθεια από το κομουνιστικό κόμμα της Ρωσίας, από το μουσείο ιστορίας της χώρας αλλά και από το κρατικό πανεπιστήμιο της Μόσχας ώστε να βρει τους καθηγητές. Μάλιστα ήδη βρίσκεται στη Γερμανία όπου έχει βρει ήδη δύο πρώην καθηγητές του μαρξισμού που θα τον βοηθήσουν στην έρευνά του. Ο ένας εργάζεται ως κοινωνιολόγος ενώ ο άλλος ως μεταφραστής για τους μετανάστες.

Το φιλμ θα έχει τίτλο «Marxism Today», θα έχει διάρκεια 60 λεπτών και αναμένεται να κάνει πρεμιέρα μέσα στο νέο έτος στο Βερολίνο. Σύμφωνα με το Βρετανό καλλιτέχνη το φιλμ δεν έχει σκοπό να προβάλλει μια συγκεκριμένη άποψη του μαρξισμού. Από την άλλη αποτελεί φόρο τιμής στην ιστορία, προβάλλοντας παράλληλα την ιστορία όσων δίδαξαν κάποτε ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικοπολιτικά συστήματα της ιστορίας.

Απεργία μετά μουσικής υπέρ των μεταναστών

Υπό τον τίτλο «Sound Strike» (ηχητική απεργία), μουσικά συγκροτήματα, σκηνοθέτες και συγγραφείς ξεκινούν μία εκστρατεία – απεργία υπέρ των μεταναστών. Μποϊκοτάρουν την πολιτεία της Αριζόνα, ακυρώνοντας όλες τις εμφανίσεις τους ασκώντας έτσι πιέσεις στην ρεπουμπλικανή κυβερνήτη, Τζάνις Μπριούερ, ώστε να καταργήσει το νέο νόμο περί μετανάστευσης που ψηφίστηκε με τον κωδικό SB 1070, «για πιο ασφαλείς γειτονιές», τον Απρίλιο.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του, «επιτρέπει στην αστυνομία να ελέγχει οποιονδήποτε θεωρήσει ως παράνομο μετανάστη. Κι αν ο ύποπτος δεν μπορεί να αποδείξει ότι βρίσκεται νόμιμα στη χώρα, θα συλλαμβάνεται και θα ακολουθεί η απέλασή του με συνοπτικές διαδικασίες».

«Πολλοί από όσους αγαπάνε τη μουσική μας, τις ιστορίες μας, τις ταινίες μας, τους στίχους μας μπορεί από 'δώ και πέρα να συλληφθούν και να κακοποιηθούν από την αστυνομία. Μόνο και μόνο επειδή είναι μαύροι ή Λατίνοι, επειδή μιλάνε σπαστά τη γλώσσα ή εξαιτίας της μουσικής που ακούνε. Φτωχοί στην πλειονότητά τους μετανάστες θα ζούνε σε μία ατμόσφαιρα φόβου, καθώς ψάχνουν δουλειά ή περιφέρονται με τους φίλους τους, αφού αυτός ο νόμος δίνει δικαίωμα στην πολιτεία να διατάξει την άμεση απέλασή τους από τις ΗΠΑ» δηλώνει σχετικά ο Ζακ Ντε Λα Ρότσα, τραγουδιστής των Rage Against The Machine. Πρόκειται για ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα συγκροτήματα των ΗΠΑ και πρωτοστατούν στην μουσική απεργία.

«Κάποιοι από μας μεγαλώσαμε αντιμετωπίζοντας τον καθημερινό ρατσισμό στον δρόμο. Αυτός, όμως, ο νόμος είναι η αρχή μιας νέας αντίληψης για την ασφάλεια. Αν μπούνε στον πειρασμό και άλλες πολιτείες να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Αριζόνας, θα οδηγηθούμε σε μια πραγματικότητα που θα θυμίζει την εποχή πριν από τους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και να μην ξεχνάμε ότι αυτός ο νόμος είναι επιλογή της ίδιας κυβερνήτου, που αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ημέρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως επίσημη αργία στην Αριζόνα» επισημαίνει ο Ντε Λα Ρότσα.

Μέχρι τώρα στο κάλεσμα των Rage Against The Machine έχουν ανταποκριθεί ο ράπερ Κάνιε Γουέστ, οι Sonic Youth, ο Juanes, οι Massive Attack αλλά και ο σκηνοθέτης, Μάικλ Μουρ. Η «απεργία» έχει ήδη ξεκινήσει με τους Cypress Hill να αρνούνται το Μάιο να παίξουν στην Αριζόνα, όπως ήταν προγραμματισμένο. οι Κουβανοί δεύτερης γενιάς ράπερ, αρνήθηκαν να παίξουν τον Μάιο στην Αριζόνα, όπως είχαν προγραμματίσει.

«Όταν η Ρόζα Παρκς, κάθησε σε λάθος θέση στο λεωφορείο και αρνήθηκε να την παραχωρήσει στους λευκούς επιβάτες, όπως ήταν ο νόμος, την συνέλαβαν. Το αποτέλεσμα ήταν όλοι οι μαύροι να μποϊκοτάρουν τα λεωφορεία, ώσπου να αλλάξει ο νόμος. Κάτι αντίστοιχο κάνουμε και εμείς. Δεν θα πάμε στην Αριζόνα, ώσπου να καταργηθεί ο νόμος. Ένας νόμος που καθιστά κάθε μετανάστη εγκληματία επειδή μόνο και μόνο δεν έχει μαζί του τα απαραίτητα έγγραφα» τονίζει ο Ντε Λα Ρότσα σε επιστολή τους προς μουσικούς και καλλιτέχνες.

Pablo Neruda - 12 Ιουλιου 1904

Στις 12 Ιουλίου 1904 γεννήθηκε ο Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούντα, «ο σπουδαιότερος ποιητής του 20ου αιώνα» σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Τα έργα του είναι τα πιο πολυδιαβασμένα έργα ισπανόφωνου δημιουργού.

Ο ποιητής, διπλωμάτης, κομουνιστής, κάτοχος του Νόμπελ Λογοτεχνίας και αιώνια ερωτευμένος Πάμπλο Νερούντα έφυγε από τη ζωή στις 23 Σεπτεμβρίου 1973. Κηδεύτηκε με συνοδεία χιλιάδων πολιτών, που αγνόησαν την απαγόρευση του καθεστώτος Πινοσέτ.

Ο Πάμπλο Νερούντα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Ρικάρντο Νεφταλί Ελιέθερ Ρέγιες Μποσοάλτο, γεννήθηκε στην πόλη Παράλ της Χιλής. Λίγο μετά τη γέννησή του, πεθαίνει η μητέρα του Ρόσα και ο πατέρας του Χοσέ, εργάτης των σιδηροδρόμων, μετακομίζει στην πόλη Τεμούκο όπου ξαναπαντρεύεται. Το όνομα «Πάμπλο Νερούντα», προς τιμήν του Τσέχου ποιητή Γιαν Νερούντα, αποτελεί το φιλολογικό ψευδώνυμο του από την ηλικία των 20, όνομα το οποίο αργότερα νομιμοποιεί.

Από τα δέκα του γράφει ποιήματα και στα δεκαπέντε δημοσιεύει μάλιστα στίχους στο τοπικό περιοδικό «La Mañana». Το 1919 αποσπά το τρίτο βραβείο για το ποίημά του «Nocturno ideal». Το 1921 ξεκινάει σπουδές παιδαγωγικής και γαλλικών στο Πανεπιστήμιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγο. Κερδίζει το πρώτο βραβείο για το ποίημά του «La canción de fiesta» που αργότερα δημοσιεύεται.

Το 1923 δημοσιεύει το «Crepusculario», έργο που αναγνωρίζεται από λογοτέχνες όπως τον Αλόνε, τον Ραούλ Σίλβα Κάστρο και Πέδρο Πράδο. Τον επόμενο χρόνο δημοσιεύεται το έργο του «Veinte poemas de amor y una canción desesperada», έργο που χαρακτηρίζεται από τα καλύτερά του. Το νέο φαινόμενο της λατινοαμερικανικής ποίησης γίνεται αμέσως εμφανές στους λογοτεχνικούς κύκλους. Μεταξύ 20 και 25 ετών, ο ποιητής ολοκληρώνει έξι ακόμα έργα που αποκαλύπτουν τις υπαρξιακές του ανησυχίες αλλά και την ιδιαίτερη παραγωγικότητά του.

Το 1927, σε ηλικία 23 ετών ξεκινάει η διπλωματική του καριέρα. Ως διπλωματικός σύμβουλος ταξιδεύει στη Βιρμανία, το Μπουένος Άιρες, τη Βαρκελώνη, την Κευλάνη, τη Μαδρίτη, την Ιάβα. Στην Ιάβα γνώρισε και παντρεύτηκε την Ολλανδέζα Μαρύκα Αντονιέτα Χάγκενααρ Βόγκελζανγκ, με την οποία χώρισε μετά από έξι χρόνια, κατά τη θητεία του στην Ισπανία. Εκεί, γνωρίζει την μετέπειτα σύζυγό του Αργεντίνα, Ντέλια ντελ Καρρίλ.

Οι εμπειρίες του από τα ταξίδια του, τα απολυταρχικά καθεστώτα τα οποία βλέπει και τα μαρτύρια του λαού που στενάζει σε ολόκληρο τον κόσμο, σε συνδυασμό με την δολοφονία του φίλου του και επίσης ποιητή, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα,  του προκαλούν βαθιά αγανάκτηση και στις αρχές της δεκαετίας του 1940 μπαίνει στο κομουνιστικό κόμμα. Το 1945, ο Πάμπλο Νερούντα λαμβάνει το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας. Τα έργα του γίνονται ολοένα και πιο πολιτικά, με αποκορύφωμα το «Canto General».

Με την απαγόρευση του κομουνισμού στη Χιλή, ο Νερούντα πλέον καταζητείται. Για μήνες κρύβεται στην ίδια του τη χώρα, ώσπου καταφέρνει να διαφύγει στην Αργεντινή και από εκεί στην Ευρώπη, όπου έζησε εξόριστος από το 1948 ως το 1952. Στην εξορία γνώρισε την Ματίλντε Ουρούτιε, τη Χιλιανή τραγουδίστρια που θα αποτελέσει τη «μούσα» του έως το τέλος της ζωής του.

To 1953 ο Νερούντα παραλαμβάνει το βραβείο Στάλιν. Είναι ακόμα πιστός στο κόμμα, αλλά σύντομα, μετά τις αποκαλύψεις για τα εγκλήματα του καθεστώτος του Στάλιν από τον Χρούστσεφ, η πίστη του δέχεται ισχυρό πλήγμα που αποτυπώνεται στη συλλογή του «Εxtravagario» του 1958.

Εγκαθίσταται μόνιμα στην Isla Negra αλλά συνεχίζει τα ταξίδια σε ολόκληρο τον κόσμο. Με την εκλογή του Σαλβαδόρ Αλιέντε ως πρόεδρο της Χιλής, ο Νερούντα διορίζεται πρέσβης στο Παρίσι (1970-1972). Το 1971, ένα χρόνο μετά την τιμητική διάκριση του Έλληνα ποιητή Γιώργου Σεφέρη , η Σουηδική Ακαδημία απονέμει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Χιλιανό Πάμπλο Νερούντα, που ήδη πάσχει από καρκίνο. Τάσσεται υπέρ του Αλιέντε και στηρίζει την προεκλογική του εκστρατεία. Ωστόσο, στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Αλιέντε και των συνεργατών του, ο Νερούντα ξεψυχά στο νοσοκομείο.

Το καθεστώς του Αγκούστο Πινοσέτ απαγορεύει να γίνει η κηδεία του ποιητή δημόσιο γεγονός. Ωστόσο, δεκάδες χιλιάδες κόσμου συρρέουν στην πρωτεύουσα της χώρας για να συνοδεύσουν τον αγαπημένο ποιητή στην τελευταία του κατοικία και, αναπόφευκτα, η κηδεία του Νερούντα γίνεται η πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία της Χιλής. Τα έργα του παρέμειναν απαγορευμένα στη Χιλή μέχρι και το 1990.

Ο ίδιος είπε για το έργο του και την ποίηση: «Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης».

7 Ιουλίου- Επέτειος γέννησης του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

7 Ιουλίου του 1893, γεννήθηκε στη Βαγδάτη της Γεωργίας  ο Ρώσος ποιητής, με πληθωρική παρουσία τα πρώτα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης και κορυφαίος εκπρόσωπος του ρωσικού φουτουρισμού, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι.
Από τα 14 του ο Μαγιακόφσκι ασπάστηκε το σοσιαλισμό, συμμετέχοντας ενεργά σε αντιτσαρικές διαδηλώσεις. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, ο Βλαντιμίρ μαζί με τη μητέρα και τις δύο αδελφές του μετακόμισαν στη Μόσχα.
Το 1908 ο Μαγιακόφσκι έγινε μέλος του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος και φυλακίστηκε επανειλημμένα για τη δράση του. Στο κελί της απομόνωσης άρχισε να γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Μετά την αποφυλάκισή του σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μόσχας και προσχώρησε στο κίνημα των Ρώσων Φουτουριστών, όπου γρήγορα διακρίθηκε κι έγινε ο κύριος εκπρόσωπός τους.
Το 1912, ο κύκλος των Ρώσων Φουτουριστών εξέδωσε μανιφέστο με τίτλο «Χαστούκι στο γούστο του κοινού». Το κίνημα του Φουτουρισμού ανήγαγε σε φετίχ του το μέλλον και ύμνησε την τεχνολογική εξέλιξη. «Ένα βρυχώμενο αυτοκίνητο αγώνων είναι πιο όμορφο από τη Νίκη της Σαμοθράκης» υποστήριζε ο Ιταλός Τ. Μαρινέτι, βασικός εκπρόσωπος του κινήματος.
Από την εποχή αυτή, η ποίηση του Μαγιακόφσκι άρχισε να γίνεται επιθετική και προκλητική, με έντονα τα στοιχεία της υπερβολής, της υπεροψίας και της αυτοαναφοράς. Το 1915 δημοσιεύει το πρώτο μεγάλο του ποίημα, το «Σύννεφο με Παντελόνια» ενώ το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου γνωρίζει και ερωτεύεται τη Λιλή Μπρικ, γυναίκα του εκδότη του Όσιπ Μπρικ.
Με την έκρηξη της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο Μαγιακόφσκι υποστήριξε με πολλούς τρόπους το νέο καθεστώς: Έγραφε στρατευμένα ποιήματα -Ωδή στην Επανάσταση, Αριστερή Πορεία- άρθρα, βιβλία για παιδιά και ζωγράφιζε αφίσες και σκίτσα, τα οποία συνόδευε με στίχους και συνθήματα. Το 1924 έγραψε μία ελεγεία 3.000 στίχων για το θάνατο του Λένιν.
Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι αυτοκτόνησε στις 14 Απριλίου του 1930, μετά από προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα αλλά και απογοητευμένος από την άρνηση των αρχών να του επιτρέψει να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Η σφαίρα τον βρήκε ξαπλωμένο στο γραφείο του, στο σπίτι της οδού Λιουμπιάνκα, που σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο. Τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του εξέδωσε δύο θεατρικά έργα, τον Κοριό και το Λουτρό, ασκώντας κριτική στη σοβιετική γραφειοκρατία.

Απαγόρευση της θεατρικής παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie»

Σε μια πρωτοφανή απόπειρα λογοκρισίας προχωρά ο δήμαρχος Ηλιούπολης. Ο κ. Γιάννης Αναγνώστου απαγορεύει την παρουσίαση της παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» στο δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης για πολιτικούς λόγους, διότι, όπως ο ίδιος δήλωσε, θεωρεί το ανέβασμα της συγκεκριμένης παράστασης «πολιτική κίνηση».
Η δημοτική παράταξη «Ηλίου – πόλις» σε συνεργασία με το επίσημο πολιτιστικό κέντρο του δήμου ενδιαφέρθηκαν για το ανέβασμα της παράστασης στο δήμο Ηλιούπολης. Η παράσταση είχε προγραμματιστεί για τις 7 Ιουλίου 2010. Ενώ, όμως, είχαν συμφωνηθεί όλα τα διαδικαστικά, είχαν οριστεί οι ημερομηνίες των τεχνικών προβών και διευθετούνταν τα επιμέρους τεχνικά ζητήματα, ο κ. Αναγνώστου αποφάσισε να ακυρώσει την παράσταση.
Η δημοτική παράταξη «Ηλίου – πόλις» έδωσε διορία στο δήμαρχο και τον αντιδήμαρχο να αναθεωρήσουν τη θέση τους μέχρι την Κυριακή 28 Ιουνίου. Ωστόσο, η θέση του δημάρχου δεν έχει προς το παρόν αλλάξει. Οι συντελεστές της παράστασης έχουν ήδη ενημερώσει το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου–Χορού και, στην περίπτωση που διατηρηθεί η απαγόρευση, σκοπεύουν να προσφύγουν στο υπουργείο Πολιτισμού.
Πρόκειται για μία παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου που παρουσιάστηκε όλο το χειμώνα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, πήρε δύο παρατάσεις και θα συνεχίσει να παρουσιάζεται και για δεύτερη χρονιά.
(Πηγή tvxs)

«16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας»

Εχουμε καιρό μέχρι τον Σεπτέμβριο, αλλά ας πάρουμε μια πρώτη γεύση του προγράμματος:

* Ελληνικές πρεμιέρες: «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Μέσα στο δάσος» του Αγγελου Φραντζή, «45m2» του Στράτου Τζίτζη, «Το χάρισμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδου. Θα απονεμηθούν για δεύτερη χρονιά βραβεία στον Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Σκηνοθέτη και στους Καλύτερους Πρωτοεμφανιζόμενους Ηθοποιούς.

**Αφιέρωμα στον Γερμανό Ερνστ Λιούμπιτς (1892-1947), που έμεινε στην Ιστορία ως ο μάστορας της ιδιοφυούς κωμωδίας. Το σκεπτικό τού φεστιβάλ δεν ήταν απλά ένα hommage στον δημιουργό. «Οι ταινίες του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να απαλύνουν στον κόσμο τις επιπτώσεις του κραχ του '29 με στιλ και φινέτσα. Ελπίζω και τώρα οι ιστορίες του να είναι ένα βάλσαμο στην κατήφεια των ημερών», λέει ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ. Θα προβληθούν οι ταινίες: «Μόντε Κάρλο», «Μια ώρα κοντά σου» με τον Μορίς Σεβαλιέ, «Design for Living» με το καλύτερο ερωτικό τρίγωνο στην ιστορία του σινεμά και πρωταγωνιστή τον Γκάρι Κούπερ, «Αγγελος» με την Μάρλεν Ντίτριχ, η θρυλική «Νινότσκα», μοναδική κωμωδία της Γκρέτα Γκάρμπο, το «Το Be or Not to Be» και το «Cluny Brown» με τη διάσημη σεξοβόμβα της εποχής Τζένιφερ Τζόουνς σε ρόλο ανερχόμενης υδραυλικού.

**Οι Ανέτ Μπένινγκ και Τζούλιαν Μουρ υποδύονται τις ομοφυλόφιλες μητέρες δύο εφήβων που αποφασίζουν να ανακαλύψουν τον βιολογικό τους πατέρα στη διασκεδαστική κωμωδία της Λίσα Τσολοντένκο, «Τα παιδιά είναι εντάξει».

** Το «Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child» ακολουθεί την πορεία του Αφροαμερικανού μιγά Ζαν Μισέλ Μπασκιά (1960-88), από τότε που ως χαμίνι τριγυρνούσε στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζωγραφίζοντας γκράφιτι, μέχρι να τρυπώσει στις πιο διάσημες νεοϋορκέζικες γκαλερί.

**Ο Μάικλ Γουιντερμπότομ επιστρέφει με το σοκαριστικό «Ο δολοφόνος μέσα μου», μια ιστορία ενός σίριαλ κίλερ, βασισμένη στο βιβλίο του παλπ συγγραφέα Τζιμ Τόμσον. Με τους Κέισι Αφλεκ, Κέιτ Χάντσον και Τζέσικα Αλμπα.

** Γκέι, λεσβίες και μπαϊσέξουαλ, δολοφόνοι, πράκτορες της CIA και εξωγήινοι εξερευνούν τη σεξουαλικότητά τους στο «Kaboom», του Αμερικανού ανεξάρτητου σκηνοθέτη Γκρεγκ Αράκι.

** Το «Chatroom» του Χίντεο Νακάτα -που δίχασε φέτος το κοινό των Κανών- είναι μια ταινία για τη σκοτεινή πλευρά του κυβερνοχώρου.

**Ο Ζανγκ Γιμού υπογράφει ένα απρόσμενο ριμέικ της ταινίας «Μόνο αίμα» των αδελφών Κοέν. Στο «Μια γυναίκα, ένας άνδρας κι ένα εστιατόριο για νουντλς», ένας απατημένος σύζυγος προσλαμβάνει ένα λούζερ αστυνομικό για να δολοφονήσει τη μοιχαλίδα και τον εραστή της.

** Τι σχέση έχει το γιαπωνέζικο σούμο με την παγκόσμια οικονομική κρίση; Η νομιμοποίηση των αμβλώσεων παίζει ρόλο στη μείωση της εγκληματικότητας; Οι απαντήσεις στο ντοκιμαντέρ «Freakonomics», βασισμένο στο ομότιτλο μπέστ σέλερ.

**Ενας νέος στις τρομακτικές γειτονιές του ανατολικού Λονδίνου βρίσκει τη μητέρα του δολοφονημένη από μια συμμορία και μπλέκεται σε μια φαουστική ιστορία στο «Heartless» του Φίλιπ Ρίντλεϊ.

* Στο δημοφιλές τμήμα «Μουσική & Φιλμ» θα προβληθούν: ««Sex And Drugs And Rock 'n' Roll» για τον αιρετικό Ιαν Ντιούρι των Blockheads, «Benda Bilili!», μια ιστορία άστεγων παραπληγικών που κατακτούν την παγκόσμια καταξίωση μέσω της κονγκολέζικης ρούμπας, «Strange Powers: Stephin Merritt and the Magnetic Fields» για τον Στίβεν Μέριτ των «Magnetic Fields».

Στον πυρήνα του φεστιβάλ παραμένουν τα τμήματα «Πρεμιέρες», «Πανόραμα», «Μετά τα μεσάνυχτα», «Σινεμά στα όρια», «Ντοκιμαντέρ», «Μικρές ιστορίες

Δολοφονική Επίθεση των Ισραηλινών στο καραβάνι αλληλεγγύης "Ένα Καράβι για τη Γάζα"

Δείτε εδώ συνεχή ροή ειδήσεων απο το site Ένα Καράβι για την Γάζα

Κατεβάστε απο εδώ το Δελτίο Τύπου της Αυτόνομης Παρέμβασης σε PDF

Διαβάστε εδώ την Ανακοίνωση του Συντονισμού Σωματείων Δημόσιου & Ιδιωτικού Τομέα

Δελτίου Τύπου της πρωτοβουλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών.

Το αποτέλεσμα της πειρατικής αυτής επίθεσης, που έγινε σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ και της Γάζας, ήταν απροσδιόριστος αριθμός νεκρών (10 έχει παραδεχτεί μέχρι στιγμής ο ισραηλινός στρατός) και περισσότεροι από 30 τραυματίες, κυρίως στο τουρκικό σκάφος Mavi- Marmara.

Καταγγέλλουμε το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ για μια ακόμη πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα.

 Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά συνεχίζει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, την ίδια στιγμή που αυτό καταλαμβάνει ελληνικό έδαφος και κακοποιεί έλληνες πολίτες. Ελληνες επιβαίνοντες, μέλη της ελληνικής αποστολής και εκπρόσωποι της πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για την Γάζα» καλούσαν στο Υπουργείο Εξωτερικών και έβρισκαν τα τηλέφωνα κλειστά.

Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:

να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας

να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ

να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.
 

Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα, στις 7μμ έξω από την ισραηλινή πρεσβεία.

Τοποθέτηση της Πολιτιστικής Ενότητας στην ΓΑΣ του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΟΤΕ

Τοποθέτηση της Πολιτιστικής Δημιουργίας - Συσπείρωσης στην ΓΑΣ του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΟΤΕ Ν. Αττικής 13 Μαρτίου 2010

Εισηγητής: Βίκυ Μιχαλακοπούλου

Ταυτόχρονα με την αποτίμηση της χρονιάς που πέρασε, θα ήθελα να κάνω μία αναφορά στο πως έχει διαμορφωθεί ο πολιτισμός στις μέρες μας, ενώ, παράλληλα, θέλω να θυμίσω σε όλους μας τους σκοπούς που πρέπει να υπηρετεί το Πολιτιστικό μας Κέντρο όπως εμείς ως Πολιτιστική Ενότητα τους αντιλαμβανόμαστε και πόσο το ΠΚ ανταποκρίθηκε προς αυτή την κατεύθυνση .

Ξεκινώντας γενικά, ο σημερινός μας λοιπόν πολιτισμός είναι μονοδιάστατος. Η μεγιστοποίηση του κέρδους και η άνευ όρων και ορίων οικονομική επέκταση αποτελούν σχεδόν το αποκλειστικό προσανατολισμό της κοινωνικής οργάνωσης, με αποτέλεσμα την οικονομική κρίση που προέρχεται από την ανελέητη εκμετάλλευση του πλανήτη. Το περιβόητο αξίωμα της αγοράς « Αναπτύξου ή πέθανε» ταυτίζει την απεριόριστη ανάπτυξη με την «πρόοδο» και την «κυριαρχία πάνω στη φύση» με τον «πολιτισμό». Τα αποτελέσματα είναι πολλαπλά:

Καταρχήν, ο πλανήτης οδηγείται προς την ολοσχερή καταστροφή. Πρόκειται για μια λεηλασία του εδάφους, των δασών, των υδάτινων πηγών, της ατμόσφαιρας, που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία του είδους μας.

Παράλληλα, η κοινωνία της αγοράς έχει επιδείξει στους παγκόσμιους πολέμους αυτού του αιώνα τόση κτηνωδία ώστε οι βαναυσότητες της προηγούμενης ιστορίας να φαίνονται αληθινά ήπιες αν συγκριθούν μαζί της.

Σκοπός του ΠΚ είναι τόσο να ενημερώνει συνεχώς και όχι αποσπασματικά, τα μέλη του, όσο και να στηρίζει και να ενισχύει κινήσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, του Πλανήτη, και για την εδραίωση της Ειρήνης, είτε μέσω του Τμήματος Ειρήνης και Οικολογίας είτε και με άλλες αντίστοιχες κινήσεις έξω από τα πλαίσιο λειτουργίας του ΠΚ. Θετική προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η πρόσφατη εκδήλωση «για την μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα» αλλά θέλουμε να έχει και συνέχεια…

Και συνεχίζοντας, ο πολιτισμός μας δεν είναι μόνο καταστρεπτικά μονοδιάστατος αλλά και ορθολογικοποιημένος, έχοντας εκτοπίσει το πλούτο της εσωτερικής ανάπτυξης και συνθετότητας. Μόνο στον αιώνα μας συναντάμε τον αφανισμό της λαϊκής δημιουργίας και τέχνης. Ποτέ άλλοτε το ανθρώπινο είδος δεν βίωνε τόσα λίγα πράγματα με τόσο θορυβώδη, επιπόλαιο, κοινότυπο, φτωχό και νευρωτικό τρόπο.

Οι ανθρωποκεντρικές κοινωνίες μας προάγοντας τον ατομισμό και τον αριβισμό σε αποκλειστική κινητήρια δύναμή τους έχουν, οδηγήσει το άτομο σε μαρασμό. Έχουν δημιουργήσει ένα τύπο ανθρώπου που δείχνει ανήμπορος να διαχειρισθεί την ίδια του τη ζωή

Αυτό αντανακλάται και στην μειωμένη προσέλευση νέων ανθρώπων τόσο στα τμήματα όσο και στις εκδηλώσεις μας, που θλιβερά διαπιστώνουμε και φέτος.

Σκοπός του ΠΚ, είναι η στήριξη και η ενίσχυση τη ερασιτεχνικής και λαϊκής δημιουργίας . Οφείλουμε να πείσουμε τα μέλη μας τους συναδέλφους μας, όλους μας ότι αξίζει να αφήσουμε το γυαλί και το καναπέ που μας κάνει δυστυχισμένους, αδιάφορους, απομονωμένους στο μικρόκοσμό μας και να γίνουμε εμείς πρωταγωνιστές και δημιουργοί της ζωής μας κερδίζοντας τη χαρά της δημιουργίας και της προσφοράς .

Με ποιο τρόπο; Με τη σωστή και οργανωμένη λειτουργία των τμημάτων, με την στήριξη και σεβασμό των υπευθύνων τους, και όχι την απομόνωσή τους, με την προβολή και επιβράβευση της ερασιτεχνικής δημιουργίας όχι μόνο των μελών μας αλλά και άλλων φορέων και ομάδων συστηματικά και όχι αποσπασματικά. Επίσης, με το σαφή προσδιορισμό οράματος που δεν θα εξαντλείται σε αμειβόμενες συνεργασίες αμφιλεγόμενης ποιότητας με επαγγελματίες του χώρου της τέχνης και του θεάματος που συχνά όμως καταφεύγουμε.

Το ΠΚ πρέπει να είναι κατά της εμπορευματοποίησης της τέχνης, και να στέκεται ως αντίθετος πόλος απέναντι σε προϊόντα υποκουλτούρας και απέναντι στο σφυροκόπημα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από την παραπληροφόρηση, τις κακόγουστες ή καθοδηγούμενες εις βάρος των εργαζομένων εκπομπές και τα reality, που ισοπεδώνουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου και τον μετατρέπουν σε παθητικό δέκτη χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του.

Γι’ αυτό πρέπει να προωθεί προτάσεις που συμβάλλουν στην ανύψωση του πνευματικού, μορφωτικού, και πολιτιστικού επιπέδου των μελών του και όταν αυτό συμβαίνει το επικροτούμε (παράδειγμα η βραδιά Ρίτσου, το Rock Festival). Αντίθετα όμως, προτάσεις που υποβαθμίζουν το ρόλο του Πολιτιστικού σε πόλο φθηνής ψυχαγωγίας, μας βρήκαν αντίθετους καταψηφίζοντάς τες και θα μας βρίσκουν αντίθετους και στο μέλλον. Παράδειγμα, αποτελούν οι προτάσεις για διασκέδαση σε νυκτερινά κέντρα αμφιβόλου ποιότητας που πρέπει να πάψουν να αποτελούν το επίκεντρο των δραστηριοτήτων του ΠΚ.

Οφείλουμε πρώτα εμείς στο ΔΣ, να αναγνωρίζουμε και να εκτιμούμε τα αξιόλογα και πολυποίκιλα έργα του Πολιτισμού μας και στη συνέχεια, να συμβάλλουμε στην προβολή, προώθηση και διάχυσή τους, στο σύνολο των συναδέλφων εργαζομένων και των οικογενειών τους.



Η τέχνη κατά εμάς πρέπει να είναι μία ελεύθερη πολιτικοποιημένη τέχνη και όχι μία ταπεινωμένη και αποκομμένη από το κοινωνικό γίγνεσθαι τέχνη που την επιβάλλουν κάποιοι που είναι αφεντικά, έχουν την οικονομική δύναμη, οπλίζουν στρατούς και κάνουν πολέμους. Γι αυτό πρέπει να παρακολουθούμε τα γεγονότα και να συμμετέχουμε ενεργά.

Ο σημερινός πολιτισμός μας εκτός των άλλων είναι κατ’ εξοχήν ατομιστικός που σημαίνει ότι είναι σε επικίνδυνο βαθμό φτωχός σε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης. Κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνικής μας οργάνωσης είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από τη φύση, ο διαχωρισμός της πόλης από την ύπαιθρο, ο διαχωρισμός πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας , ο διαχωρισμός σε ιεραρχικά «ανώτερους» και «κατώτερους». Στήριξη λοιπόν συνεργασίας και αλληλεγγύης.

Συνεργασία πρώτα απ’ όλα, συλλογικότητα και συμμετοχή στην λήψη αποφάσεων, μέσα στο ΠΚ. Βασική προϋπόθεση αποτελεί η επί της ουσίας συζήτηση τουλάχιστον, στο ΔΣ όλων των θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του. Το ΠΚ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και η οποιαδήποτε πλειοψηφία μιας παράταξης δεν πρέπει να οδηγεί σε πρακτικές μονομερούς διοίκησης και να λειτουργεί με λογικές αλαζονείας. Επιπλέον, η σύσταση διαπαραταξιακών επιτροπών συντελεί στη δημοκρατικότερη λειτουργία του ΠΚ εφόσον, αυτές συστήνονται έγκαιρα, ώστε να υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος για να αποδώσουν και όχι να αποτελούν απλά άλλοθι για την επικύρωση ειλημμένων αποφάσεων.

Έχει ανακοινωθεί αρκετές φορές η συνεργασία του ΠΚ με άλλα ΠΚ εντός και εκτός ΟΤΕ. Ας προχωρήσουμε σε ουσιαστική και έμπρακτη συνεργασία και ας μην μένουμε μόνο σε εξαγγελίες.

Για τη λαίλαπα εναντίον των εργασιακών σχέσεων και της κοινωνίας γενικότερα, θα ήθελα να πω ότι το ΔΣ του ΠΚ θα πρέπει να συμμετέχει ενεργά στα συλλαλητήρια και όποιες άλλες ενέργειες πραγματοποιούνται, γιατί οι δυσμενείς αλλαγές έχουν άμεση επίπτωση τόσο στην ύπαρξη όσο και στην επιβίωσή του ΠΚ και δεν περιορίζομαι μόνο στο κτιριακό πρόβλημα που παραμένει σε αβεβαιότητα.

Όταν εξυπηρετούνται οι παραπάνω σκοποί θα μας βρίσκουν σύμφωνους διαφορετικά θα μας βρίσκουν δυναμικά αντίθετους.

Τέλος, θα ήθελα να πω ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς συμμετείχα και στα 12 ΔΣ που πραγματοποιήθηκαν έως αυτή τη στιγμή. Προσπάθησα σε όλα αυτά καλοπροαίρετα πάντα και ανιδιοτελώς να παρθούν οι αποφάσεις εκείνες που σκοπό είχαν τη βέλτιστη λειτουργία του ΠΚ πάνω σε αρχές και αξίες προς όφελος των εργαζομένων, Αυτό προτίθεμαι να κάνω και στο μέλλον.

Έκθεση γλυπτικής του συνάδελφου Κώστα Τσιρώνη

Έκθεση γλυπτικής του συνάδελφου Κώστα Τσιρώνη με τίλτο ''Ο ελάχιστος εαυτός''.

Ο ελάχιστος εαυτός Ο καλλιτέχνης επεξεργάζεται το αιώνιο θέμα του θανάτου. Η τέχνη του επιχειρεί να μεταμορφώσει το θάνατο από απωθημένη απαγορευμένη λέξη σε έννοια συνυφασμένη με τη ζωή. Τα υλικά που χρησιμοποιεί έχουν τη δική τους σημασιολογία. Ορισμένα έργα είναι φτιαγμένα από κερί, στοιχείο μεταφυσικό για την κουλτούρα του ανθρώπου και κυρίως για την Ελληνική κοινωνία ενώ άλλα, ντυμένα με κεντήματα, παραπέμπουν άμεσα στη σχέση θρησκείας και θανάτου. Κατά τον Τσιρώνη η θεματολογία του σοκάρει και ταυτόχρονα έλκει τον ανυποψίαστο θεατή γιατί θίγει τις προκαταλήψεις και τα ταμπού που τον διακατέχουν. Ένα μωρό μέσα σε ένα χαρτόκουτο κοιτάζει παρακλητικά αλλά και με φόβο αυτό που δεν γνωρίζει...Το μυρμήγκι στην ανάγκη γίνεται τέρας... Ο Κώστας Τσιρώνης σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας στο εργαστήριο του Δ. Κοκκινίδη. Έχει συνεργαστεί με αρκετές εφημερίδες κάνοντας δημοσιεύσεις. Έχει παρουσιάσει μία ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης εκφραση - γιαννα γραμματοπουλου ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Τίτλος: Ο ελάχιστος εαυτός Καλλιτέχνης: Κώστας Τσιρώνης Κατηγορία: Γλυπτική Χώρος: Fizz gallery Διεύθυνση: Βαλαωρίτου 9Γ Περιοχή: Κολωνάκι (Αθήνα) Τηλέφωνο: +302103607598 Από - Έως: 12/01 - 06/02 Ώρες: Τρ- Πα: 12.00- 15.00, 17.30- 21.00, Σάββατο: 12.00- 15.00

Ο Καβάφης του Θάνου Μικρούτσικου

.

Οι εκδόσεις IANOS παρουσιάζουν σ’ ένα βιβλίο- cd, για πρώτη φορά, την ολοκληρωμένη εργασία του Θάνου Μικρούτσικου πάνω στην ποίηση του Κ.Π. Καβάφη. Πρόκειται για μια πολύμορφη έκδοση 96 σελίδων, η οποία περιλαμβάνει ανθολογημένα ποιήματα από τον Θάνο Μικρούτσικο, κείμενο του Γιώργου Μονεμβασίτη για την μελοποίηση του Καβάφη από τον συνθέτη, επτά προσωπογραφίες του Κ.Π.Καβάφη από τον Γιάννη Ψυχοπαίδη και άλλο αρχειακό υλικό. «Τα αγαπημένα μου» τιτλοφορεί ο Θάνος Μικρούτσικος την ανθολόγηση των ποιημάτων και εξηγεί: «Είμαι ένας καλλιτέχνης που λατρεύει την Ποίηση και τους Ποιητές, και μια από τις εμμονές μου είναι να ξεκλειδώνω μουσικά τους κόσμους τους. Το μοναδικό λοιπόν κριτήριο για την επιλογή των ποιημάτων του Καβάφη ήταν πολύ προσωπικό: ποια ποιήματα του Αλεξανδρινού –είτε μελοποιήθηκαν από εμένα είτε όχι- με ακολουθούσαν συνεχώς σε πολλές φάσεις της ζωής μου, ποια με συντρόφευαν αδιαλείπτως όλα αυτά τα χρόνια, ποια με ταξιδεύουν σε κόσμους που δεν υπάρχουν πια, ποια με πονάνε, ποια με συνθλίβουν… Γιατί τον Γέρο της Αλεξάνδρειας τον ακολουθώ από τα προεφηβικά μου χρόνια- από τότε που ο πατέρας μου, τα βράδια του ’55, μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά του και μου διάβαζε τα «Τείχη», τους «Αλεξανδρινούς βασιλείς», την «υπεροψία και τη μέθη του Δαρείου» μέχρι το ’82, σ’ εκείνο το μαύρο θέατρο του Ronse στις Βρυξέλλες, ακούγοντας την βαθιά φωνή του Paul Roland: […] η ώρα μία την νύχτα θάτανε ή μιάμισυ…» Το ένθετο cd έχει τον τίλτο «Επέστρεφε» και περιλαμβάνει 10 συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου, σε νέα μουσική επεξεργασία και ενορχήστρωση. Ανάμεσα στα ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη, ο συνθέτης επέλεξε να μελοποιήσει στην συγκεκριμένη έκδοση τα εξής: Επέστρεφε, Σύγχυσις, Ο Γενάρης του 1904, Μονοτονία, Για να ‘ρθουν, Επήγα, Επιθυμίες, Ο Δεκέμβρης του 1903, 105 αργότερα, Η πόλις.

(πηγή: www.ianos.gr)
H πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Eπιθυμίες
Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.
Επήγα
Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Νεροποντή

.

Στίχοι, μουσική, ερμηνεία:Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πατρίδα
Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά
Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να ‘χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα στη Βουλή
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ
“Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν, τι ωραία που πέφτουν…”
Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ’τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ’άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη
Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική
Εδώ στην άσχημη πόλη που απ’την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει
Ολυμπιάδες
κι η χώρα ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι
κι απ’την Ομόνοια να πετάν’ δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή
Δεν ψάχνω ο εαυτός μου να ‘ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα ‘ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου
Με τρομάζεις εσύ
Με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω

Το αστέρι - Μια σκληρή πολεμική ιστορία

.
Μια ταινία για το μεγάλο πόλεμο, μια ταινία συγκινητική η οποία «σκάβει» και μέσα από τη φρίκη του πολέμου ανακαλύπτει την κρυμμένη ανθρωπιά και τον αγώνα για τα μεγάλα ιδανικά. Σκηνοθετημένο από τον Νικολάι Λεμπέντοφ, «Το αστέρι» («Zvezda») γυρίστηκε το 2002 και είναι μία ταινία η οποία βαδίζει επάνω στη μεγάλη σοβιετική και ρωσική κινηματογραφική παράδοση. Η δράση εκτυλίσσεται στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Πολωνικό Μέτωπο που χωρίζει τα Γερμανικά από τα Ρωσικά στρατόπεδα. «Το Αστέρι» είναι το συνθηματικό για μια sοβιετική ανιχνευτική μονάδα που αποστέλλεται στα μετόπισθεν του εχθρού για να κατασκοπεύσει τις κινήσεις του στρατεύματος. Οι απεσταλμένοι ξεκινούν έχοντας γνώση ότι δύο ομάδες που στάλθηκαν για τον ίδιο σκοπό, συνελήφθηκαν κι εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη.
Σχεδόν από την αρχή της, η ταινία χαρακτηρίζεται από έντονη δράση κι ένταση, καθώς οι ανιχνευτές χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους στο τράκινγκ για να μην τους εντοπίσει ο εχθρός κι εξολοθρεύουν «τα εμπόδια» που βρίσκουν στο δρόμο τους. Η δράση κλιμακώνεται σταδιακά, ώσπου κορυφώνεται σε μια αφόρητη ένταση. Η αυθεντικότητα της παραγωγής είναι σαφής και το καστ, συμπεριλαμβανομένου και του Αλεξέι Κραβτσένκο πρωταγωνιστή στο «Έλα να δεις» του Έλεμ Κλίμοφ, κατορθώνει να κορυφώσει την ένταση χωρίς να καταφεύγει σε δραματικές υπερβολές χολιγουντιανού τύπου.
«To Αστέρι», η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Νικολάι Λεμπέντεφ, και είναι μια παραγωγή του θρυλικού στούντιο Μόσφιλμ. Το Μόσφιλμ (ίσως το μεγαλύτερο και παλαιότερο κινηματογραφικό στούντιο της Ρωσίας και ολόκληρης της Ευρώπης) έχουν γυριστεί πολλές ταινίες που θεωρούνται σταθμοί στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου. Ταινίες όπως, «Το Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925) του Σεργκέι Αϊζενστάιν, το «Εγώ είμαι η Κούβα» (1964) του Μιχαήλ Καλατόζοφ, το «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966) του Αντρέι Ταρκόφσκι και φυσικά το «Έλα να δεις» (1985) του Έλεμ Κλίμοφ, που προσφάτως βγήκε στους κινηματογράφους σε επανέκδοση, ήταν όλες δημιουργίες του Μόσφιλμ.
Βασισμένη στο ομότιτλο διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Εμανουήλ Καζακίεβιτς, που είχε υπηρετήσει στα τάγματα του Κόκκινου Στρατού, η ταινία είναι μια πολεμική περιπέτεια με έντονη δράση που κατορθώνει ένα παράδοξο πάντρεμα. Ανασταίνοντας την ξεχασμένη μεγάλη παράδοση των πολεμικών ταινιών που έχει η Ρωσία, «Το Αστέρι» συνδυάζει την δυτική φιλοσοφία της «Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ με την αισθητική του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού. Το αποτέλεσμα είναι ένα συγκινητικό δράμα που από τη μία πλευρά σχολιάζει τη φρίκη του πολέμου, αλλά από την άλλη υμνεί ευγενή ανθρώπινα συναισθήματα, όπως τη συντροφικότητα, τον αλτρουισμό, τη γενναιότητα και την πίστη σε έναν ανώτερο σκοπό.
Ο σκηνοθέτης Νικολάι Λεμπέντοιφ, λέει για την ταινία: «Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι μια μοναδική ευκαιρία, για να κάνει κάποιος καθαρό σινεμά, όπως έλεγε ο Χίτσκοκ. Ένα σινεμά, όπου δεν θα υπάρχουν φλυαρίες, αλλά μόνο βλέμματα και καθαρή κινηματογραφική φόρμα, όπως του Κουλεσόφ. Ένα σινεμά, όπου ο άνθρωπος κοιτάζει, βλέπει κάτι και στα μάτια του γράφεται η αντίδραση αυτού που είδε».

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ¨Εποχή¨

Δανάη Παναγιωτοπούλου - Homo Logotypus

.
Όταν η Naomi Klein έγραφε το best seller της «No Logo», μάλλον δεν ήξερε ότι θα επηρέαζε όχι μόνο το κίνημα της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης αλλά και το ελληνικό τραγούδι. Πέρυσι ήταν ο δίσκος «Homo Logos» των Έρισμα, φέτος είναι ο «Homo logotypus» της Δανάης Παναγιωτοπούλου. Σε σχέση με το ντεμπούτο της με τον «Οίκο Αντοχής», ο νέος δίσκος με τα 10+1 τραγούδια του είναι πιο ώριμος, πιο μεστός, πιο άμεσος. Στιχουργικά, η Παναγιωτοπούλου δίνει ρέστα, ξανά. Οι ήρωές της φυτεύουν σφαίρες στους μεσάζοντες, παίρνουν αριστερές στροφές στους δρόμους της πόλης, κουβαλούν προκηρύξεις στην τσάντα, σπάνε καλώδια, αλλά και μεθούν μαζί με τα καθάρματα. Πλάι σε μερικούς από τους πιο ριζοσπαστικούς πολιτικά στίχους των τελευταίων τριών δεκαετιών, συμπορεύονται η τρυφερότητα και η μελαγχολία του παρελθόντος έρωτα. Η Παναγιωτοπούλου έχει προφανώς βιώσει αυτά που τραγουδάει, αλλιώς δεν θα της ξέφευγαν δύο πνιχτοί λυγμοί: ένας στο στίχο «μονάχη σου προχώρα» από το Πίσω απ’ τα ασθενοφόρα, και ένας στο στίχο «θέλω να σ’ αρέσω» από τον Ίλιγγο, που είναι με διαφορά και τα δύο πιο φορτισμένα τραγούδια του δίσκου, μαζί με το αριστουργηματικό Ψηφιδωτό. Η ίδια τόλμη εκφράζεται και μουσικά? χαρακτηριστικά, στη Μολότοφ ακούμε ένα αλλοιωμένο μέτρο από τον εθνικό ύμνο, και όποιος καταλάβει κατάλαβε… Όμως, ενώ τα μοτίβα είναι πανέμορφα και κινούνται με άνεση ανάμεσα στην ακουστική μπαλάντα και τον τζαζ αυτοσχεδιασμό, ίσως να μην φτάνουν πάντα στα δυνητικά όριά τους μέσα στα δύο και κάτι λεπτά διάρκειας των περισσότερων τραγουδιών. Ίσως πάλι αυτή η λιτότητα να υπηρετεί κάτι συνειδητά, π.χ. την ανάδειξη των τραγουδιών σε σύντομα, ηχηρά σχόλια. Σε σχέση με τον «Οίκο Αντοχής», η ορχήστρα έχει εμπλουτισθεί με το κοντραμπάσο του Άγγελου Παπαδάτου, τα τύμπανα του Αλέκου Χρηστίδη και την κιθάρα της τραγουδοποιού, πλάι στο πιάνο του Παντελή Ραβδά και του Άγγελου Αγγέλου. Επίσης, στη Σιγουριά σολάρει το μπάσο του Γιώτη Κιουτσόγλου και στο Ψηφιδωτό συνοδεύει υποβλητικά το ακορντεόν του Νίκου Παπαναστασίου. Στο δίσκο κάνει και το δισκογραφικό της ντεμπούτο η βαθιά, αισθαντική φωνή της Μαρίας Παπαγεωργίου με το Μπλουζ. Στο «ψαγμένο» βιβλιαράκι δεν θα βρείτε φωτογραφίες των συντελεστών παρά εικόνες ερωτικών παραλιών, σπασμένων ΑΤΜ και καμένων αμαξιών από τις Δεκεμβριανές νύχτες του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Δεν ξέρω αν το γραφείο τύπου του Κόμματος πρόκειται να βγάλει ανακοίνωση-καταγγελία για τη Δανάη που τάχα χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων... Οι Ακροάσεις πάντως κατατάσσουν προκαταβολικά τον «Homo logotypus» της Δανάης Παναγιωτοπούλου ανάμεσα στους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς, και βάλε.

Νικήτας Βοστάνης & Κώστας Μπαλαχούτης: "όνειρο στην έρημο"

.

ΝΙΚΗΤΑΣ ΒΟΣΤΑΝΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΧΟΥΤΗΣ
ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι στις μέρες μας δεν γράφεται καλό λαϊκό τραγούδι. Οι αλλαγές στην ταξική δομή της ελληνικής κοινωνίας, η διάχυση νέων, διαστρεβλωμένων πολιτισμικών μοντέλων και ο συγκεκριμένος ρόλος των θεσμών παραγωγής μουσικής – ενός μηχανισμού όχι μόνο καλλιτεχνικού αλλά και ιδεολογικού - έχουν πράγματι οδηγήσει στην παρακμή αυτού που ιστορικά ονομάστηκε «λαϊκό τραγούδι». Σε αυτή την παρακμή, όπως και σε κάθε κοινωνικό φαινόμενο, εμφανίζονται – ευτυχώς – και αντίρροπες τάσεις. Ποιος μπορεί να αρνηθεί την αξία του έργου σύγχρονων λαϊκών δημιουργών όπως π.χ. ο Βαγγέλης Κορακάκης και ο Χρήστος Νικολόπουλος, αλλά και νεότερων;

Ο δίσκος «Όνειρο στην Έρημο» σε μουσική του Νικήτα Βοστάνη και στίχους του Κώστα Μπαλαχούτη (σε εννιά τραγούδια) και των Λιζέτας Καλημέρη, Αρετής Κελερμένου και Αλέκας Μπότη (σε ένα τραγούδι η καθεμία), είναι ένα σημαντικό επεισόδιο αυτής της αντίρροπης προς την παρακμή τάσης ανάδειξης ενός καλαίσθητου λαϊκού βιώματος. Δώδεκα τραγούδια, ένα σύντομο ταξίμι και ένα μαγικό ορχηστρικό συνθέτουν αυτόν τον δίσκο που δεν πρέπει να λείψει από καμία λαϊκή δισκοθήκη. Φορείς αυτού του βιώματος είναι τρεις από τις κορυφαίες φωνές του ελληνικού τραγουδιού σήμερα, ο Κώστας Μάντζιος (στα περισσότερα τραγούδια), η Σοφία Παπάζογλου και η Λιζέτα Καλημέρη, ενώ το πολύ δυνατό «Είμαι βράχος και αντέχω» ερμηνεύει ο δωρικός Γιάννης Ντουνιάς.

Πυρήνας του δίσκου είναι το τραγούδι… γυμνό, χωρίς φτηνά μουσικά και στιχουργικά φτιασιδώματα. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη δημιουργική φλέβα των στιχουργών - με προεξάρχοντα τον Κώστα Μπαλαχούτη – οι οποίοι παράγουν λόγο μεστό, λιτό και άμεσο, αποφεύγοντας τόσο το ένα άκρο της χυδαιότητας όσο και το άλλο άκρο της περίτεχνης κενολογίας. Τα στιχουργικά μοτίβα παραπέμπουν στο ερωτικό συναίσθημα με πρωτοτυπία (βλέπε π.χ. το «Κορίτσι απ’ το Κίεβο»), ενώ δεν λείπουν οι αναφορές «σ’ αυτή τη γκρίζα εποχή» και στις «σειρήνες» που «τραγουδάνε για λιμάνια ψεύτικα». Αυτό τον λόγο αναλαμβάνει να ντύσει μουσικά ο Νικήτας Βοστάνης (τον οποίον γνωρίσαμε το 2004 με το cd «Τέρμα Γκάζι»), με την πηγαία, αβίαστη μελωδικότητά του. Συνυπεύθυνος για το αποτέλεσμα του δίσκου είναι και ο Χαράλαμπος Καπελιαρής, που επιμελείται τόσο την ορχήστρα όσο και τον ήχο. Εκτός από τη συμμετοχή του Ντουνιά, ξεχώρισα τα τραγούδια «Ο Ουρανός», «Δεν υπάρχουν πια πατρίδες» και «Σε αγκαλιά ανοιχτή», ενώ το πανέμορφο ορχηστρικό «Μεξ και απέναντι» φέρει κάτι από τη συγκίνηση των «Χαρταετών» του Θεοδωράκη. Με άλλα λόγια, ο δίσκος «Όνειρο στην Έρημο» είναι ένας αξιοπρόσεκτος πραγματικά κρίκος στη μεγάλη και δίχως τέλος αλυσίδα του λαϊκού μας τραγουδιού.

(Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, "Οι Ακροάσεις της Εποχής")